سخنرانی انتخاباتی پزشکیان؛ من کوپنی بالا نیامده ام
پزشکیان کاندیدای احتمالی ریاست جمهوری گفت: بارها این را گفتهام که من کوپنی بالا نیامدهام، همیشه در کلاس بالاخره جزو چند نفر اول بودیم.
به گزارش اینتیتر به نقل از انصاف نیوز، وی ادامه داد: «این ماییم که باید خودمان را صادقانه در جامعه نشان دهیم و ثابت کنیم. یک) حرف درست زدن، دو) حرف درست را درست اجرا کردن اصل قضیه است. باید براساس «شواهد» تصمیم گرفت. اینکه من فوق تخصصم چرتوپرت است! اینکه شواهد چه میگوید درست است. اگر شواهد را بپذیریم، اگر جز حق چیز دیگری را نپذیریم، همهی مشکلات مملکتمان را حل خواهیم کرد».
در دو ماه اخیر این چندمین مراجعهی فعالان حوزههای مختلف از پزشکیان برای دعوت به کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ است؛ مراجعههایی که از چند استان و با گرایشهای مختلف از او انجام شده است.
در این جلسه که حدود ۵۰ نفر شرکت داشتند، در ابتدا تعدادی از فعالین شهری با گرایش اصلاح طلبی صحبتهای خود را ارائه کردند و از مسعود پزشکیان رسما دعوت کردند که در انتخابات ریاستجمهوری سال آینده حضور پیدا کند. در انتهای جلسه مسعود پزشکیان به ایراد سخنرانی پرداخت.
خلاصه ای از اظهارات پزشکیان
«از تعریفهایی که میکنید بر خود میلرزم»
پزشکیان در ابتدای صحبتهای خود گفت: «راستش را بخواهید از تعریفهایی که میکنید بر خود میلرزم. برای اینکه بعدا آدم فکر میکند کسی است. بهتر است که اینگونه آدمها را بزرگ نکنید و بیخود آدمهایی را درست نکنید که بعدا خودتان بمانید که چگونه آنها را پایین بیاورید. این «ماییم» که میتوانیم برای این مملکت کاری بکنیم، نه یک فرد.
«آنقدر باید این «نمیدانم» را بگوییم تا بفهمیم»
وی ادامه داد: «ولی باید عالمانه حرکت کنیم. باید بپذیریم که این من نیستم که میدانم این ماییم که میتوانیم و میدانیم. اگر این را باور کردیم خواهیم توانست به جایی برسیم. بارها خیلیها به من میگویند که «نگو نمیدانم». ولی آنقدر باید این «نمیدانم» را بگوییم تا بفهمیم.
«من کوپنی بالا نیامدهام»
بارها این را گفتهام که من کوپنی بالا نیامدهام، همیشه در کلاس بالاخره جزو چند نفر اول بودیم. در بورد کشور که دیگر کلاس هم نیست، نفر دوم کتبی ایران شدم. آدم بیسوادی نیستم. اقلا بعد از ۱۷ سال در دانشگاه در یک گوشهای از قلب، در یک قسمتی از آن، دارم حرف میزنم.
«ماییم که باید با هم حرف بزنیم»
«ماییم» که باید با هم حرف بزنیم. ماییم که باید برویم اگر در جایی تخصص نداریم، آن آدم کارشناس و توانمند را پیدا کنیم و از آنها بخواهیم که مشکل ما را حل کنند و نسخهی ما را بنویسند.
«خیلی آدمها را بزرگ نکنید»
در نتیجه خواست من از شما عزیزان این است که خیلی آدمها را بزرگ نکنید؛ بهخصوص امثال ما را که حالا تصور کنیم کسی هستیم. من در قسمت خودم، در یک گوشهای بالاخره یک کاری را بلدم. شما در قسمت خودتان و هر کسی در قسمت خودش کاری را بلد است. اگر به آدمها بر اساس شاخص و بر اساس میزان، احترام بگذاریم و هر کس را در جای خودش ببینیم، آنوقت همهی ما دست به دست هم میدهیم و آن کاری را میکنیم که باید بکنیم و خواهیم توانست که بکنیم؛ چه به اسم پیروز شویم، چه در ظاهر پیروز نشویم.
«به وصیتنامهی حضرت علی (ع) عمل کنیم»
حضرت علی (ع) وصیت کردند و این وصیت یک ورق کاغذ است. وصیت چیزی است که آدم میخواهد در آن، عصارهی زندگیاش را در کلمات بچلاند و بگوید؛ وصیت به این معنی است دیگر. آدم وقتی از دنیا میرود میخواهد به عزیزانش چهار تا پیام برساند. حالا شما تصور کنید آن کسی که میخواهد پیام برساند علی (ع) است. کسی که ما میگوییم انسانی است از آن انسانهایی که نبوده و هست و در تاریخ خودش را بروز و ظهور داده است. تمام حرفهایی که در وصیتنامهاش مینویسد را باید با طلا نوشت. ولی همهی آن را هم نمیگویم بخوانید بلکه اگر ما بهعنوان وصیت به چهار تا از عبارتهای آن عمل میکردیم و اگر عمل کنیم وضعیتمان اینگونه نمیشود.
«چرا ما حکومت اسلامی را اجرا نمیکنیم؟»
آخرین پیشنهادم که من بارها به بزرگان گفتم الان هم خدمت شما میگویم مطالبهای است که باید باشد. من در این مورد با روحانیت معظم و با عزیزان مختلف هم در مجلسهای مختلف صحبت کردم که چرا ما حکومت اسلامی را اجرا نمیکنیم؟ چرا دستور حضرت علی (َع) به مالک اشتر را در این مملکت اجرایی نمیکنیم؟ ساختار حکومتی که در اسلام بوده است، ساختار و دستور حکومتی است که حضرت علی (ع) به مالک اشتر داده است؛ غیر از این است؟ بیایید آن را اجرا کنیم. بنده معتقدم اگر اجرا کنیم بسیاری از مشکلاتی که الان شما از آنها گلایه دارید حل خواهد شد.
«هیچکس پاسخگو نیست»
نامهی امام به مالک اشتر بسیار مهم است. مالک اشتر استاندار است؛ قاضیالقضات تعیین میکند، فرماندهی لشگر تعیین میکند، مالیات میگیرد، چهارچوب میگذارد و آدم استخدام میکند. یعنی «اختیار» دارد. الان در ساختار کشور ما نه استاندار، نه فرماندار نه امام جمعه هیچکس اختیار تام ندارد. هر کس یک قسمتی از قدرت دستش است و هیچکس پاسخگو نیست. بعد میگویند چرا سوال میکنی؟ چرا مطالبهگری؟ برای اینکه هر کسی یک قسمتی از کار دستش است. حل نمیشود چون یک) عملکردِ روشن دستمان نیست؛ اینکه چه باید بکنیم و دو) اختیار این عملکرد، دست ۱۰ نفر آدم است. در نتیچه اجرا نمیشود و قابل اجرا نیست.
«اگر سیستم وجود داشته باشد، کسی نمیتواند میلیاردی پول جابهجا کند»
چگونه میشود کاری کرد که من حتی اگر دزد ماهری هم باشم نتوانم در این مملکت یک میلیون تومان پول را به این راحتی جابهجا کنم، نه اینکه ۱۰۰ میلیون، نه اینکه ۱۰۰ میلیارد، نه اینکه ۷۰ هزار میلیارد پول در این مملکت گم شود و این آقایان خبردار نشوند! بعد بگویند ما گرفتیم! خوابت برده بود که حالا اینها خوردند و بردند؟! کجا بودی؟! اگر سیستم وجود داشته باشد، حتی ۱۰ تومان هم از خارج به حساب من بیاید، میفهمند. الان دنیا دنیایی نیست که بشود به این راحتی در آن پول جابهجا کرد.
«چرا ما از FATF میترسیم؟»
چرا ما از FATF میترسیم؟ من بارها به این عزیزان گفتم، آقا شما بیایید FATF را در جمهوری اسلامی پیاده کنید. آمریکا و اروپا غلط کردند؟ هر چی غلط کردند از خودشان بوده است. برای اینکه اگر FATF در این مملکت پیاده شود، پول به این سادگی نمیتواند جابهجا شود. هیچ پولی نمیتواند بیحسابکتاب به حساب من، بچهی من، عمهی من، خالهی من و دایی من برود. باید ورود و خروجش معلوم باشد. اگر FATF پیاده شود، هیچکسی را نمیتوانند به جرم اینکه تو خوردی و بردی یک ماه، دو ماه، چهار ماه، پنج ماه و … نگه دارند، بعد بگویند خب ببخشید اشتباه شد! چون وقتی معلوم است چقدر پول آمده و از کجا آمده است، دیگر لازم نیست کسی را در زندان نگه دارید، سینجین کنید آبروی طرف را ببرید، بعد بگویید خب اشتباه کردیم! شک کرده بودیم! مگر با شک میشود آدم گرفت؟! اینها بحثهایی است که به نظر من اگر بخواهیم در مدیریت بنویسیم، قابل اجرا است.