لیموزین ناکام ایرانخودرو
سمند سریر خودرویی بود که قصد داشت نقش لیموزین ایرانی را بازی کند اما به دلیل کاستیها و مشکلات متعدد، خیلی زود کنار گذاشته شد.
به گزارش اینتیتر به نقل از پدال، اولین تجربهٔ یک خودروساز ایرانی در ساخت لیموزین، به دههٔ ۷۰ شمسی و پژو ۴۰۵ بازمیگشت. خودرویی که برای اجلاس سران کشورهای اسلامی توسط ایرانخودرو به لیموزین تبدیل شد اما با توجه به خلأ یک خودروی ایرانی که بتواند بهعنوان نماد خودروسازی کشور در سفارتخانههای سراسر جهان مورداستفاده قرار گیرد و در مراسم تشریفاتی نیز حضور فعالی داشته باشد، در دههٔ ۸۰ شمسی پروژهٔ ساخت یک لیموزین ملی بر پایهٔ سمند کلید خورد. نتیجهٔ این پروژه، خودرویی بنام سمند سریر بود که در سال ۱۳۸۳ معرفی شد اما تا حدود سال ۱۳۸۷ طول کشید تا راهی بازار شود. سریر قرار بود نسخهای لوکس و تشریفاتی از سمند باشد اما به دلیل کاستیهای متعدد، شکست سختی خورد و خیلی زود به تاریخ پیوست.
ایرانخودرو برای ساخت سریر، تنها ۳۰ سانتیمتر به طول سمند اضافه کرده بود درحالیکه لیموزینها معمولاً بسیار کشیدهتر از خودروهای معمولی هستند. به همین دلیل، سریر در ظاهر بیشتر شبیه یک شبه لیموزین به نظر میرسید. با این افزایش ۳۰ سانتیمتری، طول کلی خودرو به ۴٬۷۱۰ میلیمتر رسیده بود. سریر در ظاهر نیز بهجز طول اضافهای که بین درهای جلو و عقب اعمال شده بود و شبیه وصلهای اضافه به نظر میرسید، هیچ تفاوت دیگری با سمند معمولی نداشت درحالیکه میشد با تغییراتی جزئی مثل تزئینات کرومی، ظاهر خودرو را لوکستر کرد. در این خودرو حتی از شیشههای دودی عقب که خصیصهٔ لیموزینها محسوب میشود هم خبری نبود. البته برای سریر رینگهای جدیدی در نظر گرفته شده بود ولی این رینگها بیشتر طراحی اسپرت داشتند و مناسب یک لیموزین لوکس نبودند.
داخل و امکانات سمند سریر
سریر در طراحی داشبورد هم تفاوت خاصی با سمند معمولی نداشت اما ایرانخودرو در اینجا تودوزی چرمی با رنگ روشن کار کرده بود که در کنار تریم طرح چوب روی داشبورد و غربیلک فرمان، فضای لوکسی را ایجاد کرده بود. ۳۰ سانتیمتر طول بیشتر اما فقط در قسمت عقب خودرو اعمال شده و خبری از فضای راحتتر و جادارتر در جلو نبود.
همچنین علاوه بر فضای پای بیشتر برای سرنشینان عقب، تفاوت دیگری بین بخش عقبی کابین سریر با سمند LX وجود نداشت. البته برای این سمند تشریفاتی امکانات بیشتری شامل سیستم پخش DVD، دو نمایشگر برای سرنشینان عقب، سینی تاشو پشت صندلیهای جلو و یخچال در نظر گرفته شده بود اما ایرانخودرو میتوانست با تغییراتی مثل صندلیهای عقب کاپیتانی و تعبیهٔ کنسول میانی، فضای عقب را بیشتر به لیموزینها شبیه کند.
مشخصات فنی سمند سریر
درحالیکه سمند LX در آن سالها با دو پیشرانهٔ ۱٫۸ لیتری XU۷ و ۱٫۷ لیتری EF۷ عرضه میشد، سریر به موتور ۱٫۸ لیتری ۱۶ سوپاپ L۴ پژو پارس ELX مجهز شده بود یعنی همان پیشرانهای که به موتور زانتیا شهرت داشت و با قدرت و گشتاوری بالاتر از موتورهای سمند LX، برای وزن سنگینتر سریر مناسبتر بود. این موتور ۱۱۰ اسب بخار قدرت و ۱۵۶ نیوتن متر گشتاور تولید میکرد. بااینحال، ایرانخودرو شتاب صفرتاصد سریر را ۱۳ ثانیه اعلام کرده بود که به دلیل وزن سنگینتر، حدود یک ثانیه از سمند LX با موتور XU۷ کندتر بود. حداکثر سرعت این خودرو نیز به ۱۹۲ کیلومتر بر ساعت میرسید درحالیکه بهصورت ترکیبی در هر صد کیلومتر ۸٫۳ لیتر بنزین مصرف میکرد. یکی دیگر از برتریهای فنی سریر نسبت به سمند LX نیز برخورداری از ترمزهای دیسکی در عقب بود. بااینوجود، سریر به دلیل طول بیشتر، از لحاظ هندلینگ، فرمانپذیری و کیفیت سواری ضعیفتر از سمند بود.
شکست سخت سمند سریر
هرچند سریر بهعنوان اولین تلاش جدی یک خودروسازی ایرانی برای ساخت لیموزین ملی حرکت قابلتوجهی بود اما به دلیل کاستیهایی که در بالا اشاره کردیم، هرگز نتوانست موفق عمل کند. ازآنجاییکه در سریر صرفاً ۳۰ سانتیمتر به طول سمند اضافه و چند آپشن پیشپاافتاده به آن افزوده شده بود، از یک سو آنقدر لوکس و متمایز نبود که بتواند مثل یک لیموزین واقعی عمل کند و از سوی دیگر، به دلیل طول زیاد و فرم خاص بدنه، برای استفادههای روزمره هم مناسب نبود. علاوه بر این، سریر تیراژ تولید بسیار پایینی داشت و عمدتاً در اختیار ارگانها قرار گرفت. یکی دیگر از دلایل شکست سریر نیز اختلاف قیمت زیاد آن با سمند LX بود. این خودرو با قیمت ۲۳ میلیون تومان عرضه میشد درحالیکه سمند LX در آن سالها قیمتی در حدود ۱۴ میلیون تومان داشت. درنتیجه، در حدود سال ۱۳۹۰ تولید سریر پس از ساخت تعداد اندکی خاتمه پیدا کرد.
