آیا ترامپ برای پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای، فقرا را قربانی می‌کند؟
دونالد ترامپ در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای با وعده‌های مالی، عقب‌نشینی‌های مقطعی و تغییرات اقتصادی می‌کوشد نارضایتی عمومی را مهار کند. هم‌زمان، حذف صدها هزار نفر از یارانه بیمه درمانی، کاهش حمایت‌های اجتماعی و تشدید سیاست‌های ضد مهاجرتی، پرسش‌هایی درباره هزینه انسانی و انتخاباتی این رویکرد ایجاد کرده است؛ به‌ویژه در شرایطی که کسری بودجه آمریکا همچنان رو به افزایش است.
به گزارش اینتیتر به نقل از روزنامه گاردین، دونالد ترامپ در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر، با مجموعه‌ای از تصمیم‌های شتاب‌زده تلاش می کند فشارهای اقتصادی ناشی از سیاست‌های دولتش را کاهش دهد و نارضایتی عمومی را مهار کند. بااین‌حال، حذف بیش از ۷۵۰ هزار نفر از پوشش بیمه درمانی یارانه‌ای، در کنار کاهش حمایت‌های اجتماعی و تشدید سیاست‌های ضد مهاجرتی، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا دولت برای حفظ پایگاه رأی خود، فشار بر اقشار آسیب‌پذیر را به راهبردی سیاسی تبدیل کرده است؟
وعده‌های اقتصادی و عقب‌نشینی‌های پیاپی
ترامپ در هفته‌های اخیر تلاش کرده است با اقداماتی فوری، تصویری از توانایی دولت برای مهار هزینه‌های زندگی ارائه دهد. او پیشنهاد کاهش محدودیت واردات گوشت گاو را برای کنترل افزایش قیمت گوشت مطرح کرد، اما در برابر فشار دامداران احتمال عقب‌نشینی از این تصمیم وجود دارد. پیشنهاد توقف صادرات گازوئیل نیز با بی‌علاقگی شرکت‌های نفتی روبه‌رو شد. دولت همچنین استانداردهای بهره‌وری سوخت خودروها را تضعیف کرد تا به گفته ترامپ، قیمت خودروهای جدید کاهش یابد؛ اقدامی که هزینه بیشتر مصرف سوخت را نیز به دنبال خواهد داشت.
در اوایل اکتبر، دولت ارسال چک‌های ۵۰۰ دلاری را برای نزدیک به یک میلیون نفر آغاز کرد و آن را در چارچوب دستاوردهای خود در حوزه سلامت معرفی کرد. ترامپ همچنین وعده داد در صورت حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در کنگره، به بزرگسالان آمریکایی پنج هزار دلار پرداخت کند؛ وعده‌ای که به نوشته ادواردو پورتر، بعید است به مرحله اجرا برسد.
حذف بیمه درمانی؛ صرفه‌جویی ناچیز، هزینه سیاسی سنگین
در میان این تلاش‌ها، دولت از تصمیمی خبر داد که بر اساس آن، بیش از ۷۵۰ هزار نفر از ثبت‌نام‌کنندگان در بازارهای بیمه درمانی قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه از دریافت یارانه‌های فدرال محروم می‌شوند؛ با این استدلال که واجد شرایط دریافت این حمایت‌ها نیستند.
دولت صرفه‌جویی ناشی از این اقدام را سالانه ۲.۲ میلیارد دلار برآورد کرده است. اما این رقم در مقایسه با پیامدهای مالی قانون موسوم به «لایحه بزرگ و زیبای واحد» که در سال ۲۰۲۵ تصویب شد، ناچیز است. برآوردها نشان می‌دهد این قانون طی یک دهه حدود ۴.۱ تریلیون دلار به کسری بودجه آمریکا اضافه خواهد کرد؛ افزایشی که عمدتاً ناشی از کاهش مالیات به نفع ثروتمندان است.
برخلاف وعده‌های اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری، برای کاهش کسری بودجه به سه درصد تولید ناخالص داخلی، انتظار می‌رود کسری بودجه در سال مالی ۲۰۲۶ به حدود دو تریلیون دلار، معادل شش درصد تولید ناخالص داخلی برسد؛ رقمی که تقریباً ۱۸ درصد بیشتر از سال مالی ۲۰۲۴، آخرین سال دولت جو بایدن، است. این در حالی است که سال گذشته نیز پس از لغو یارانه‌های ارائه‌شده در دولت بایدن، حدود سه میلیون آمریکایی ناچار شدند بیمه درمانی خود را کنار بگذارند.
راهبرد مقابله با «تقلب» یا مجازات اقشار آسیب‌پذیر؟
نویسنده، کارزار جدید دولت علیه تقلب را ادامه رویکردی می‌داند که پیش‌تر در تلاش‌های ایلان ماسک برای حذف آنچه «هدررفت» و «تقلب» در دولت خوانده می‌شد، دیده شده بود. به ارزیابی او، برچیدن آژانس توسعه بین‌المللی آمریکا، با وجود پیامدهای انسانی گسترده، کمک چندانی به صرفه‌جویی مالی دولت نکرد.
ترامپ در طراحی لایحه مالیاتی خود، بخشی از هزینه کاهش مالیات‌ها را از طریق کاهش بودجه مدیکید و برنامه کمک غذایی به خانواده‌های کم‌درآمد جبران کرد؛ اما اجرای بخش عمده این کاهش‌ها را به پس از انتخابات میان‌دوره‌ای موکول کرد تا هزینه سیاسی آن کاهش یابد. محاسبه دولت این بود که شهروندان کم‌درآمد در کوتاه‌مدت از بازپرداخت مالیاتی بیشتر و معافیت‌های مالیاتی اضافه‌کاری و انعام بهره‌مند شوند، بی‌آنکه متوجه کاهش آتی حمایت‌های اجتماعی شوند.
اما حذف تازه بیمه‌شدگان نشان می‌دهد این ملاحظات انتخاباتی ممکن است در حال تغییر باشد. به نوشته پورتر، سیاست‌های اخیر بیش از آنکه نشانه تعهد به انضباط مالی باشند، بیانگر رویکردی هستند که در آن گروه‌هایی که دولت می‌تواند آن‌ها را مستحق مجازات معرفی کند، هدف قرار می‌گیرند.
مهاجران و فقرا؛ مخاطبان اصلی سیاست‌های سخت‌گیرانه
این رویکرد در سیاست مهاجرتی نیز دیده می‌شود. اداره مهاجرت و گمرک آمریکا اعلام کرده است که قصد دارد تا پایان سال پنج هزار مأمور دیگر استخدام کند. هم‌زمان، فشار بر مهاجران و اقشار کم‌درآمد در شرایطی تشدید می‌شود که نگرانی‌های اقتصادی همچنان میان رأی‌دهندگان هر دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات گسترده است.
نویسنده برای توضیح این محاسبه سیاسی به نظرسنجی‌های مرکز پژوهشی پیو اشاره می‌کند: حدود دوسوم جمهوری‌خواهان معتقدند کمک بیشتر به فقرا بیش از آنکه سودمند باشد، زیان‌بار است. همچنین تنها ۱۹ درصد جمهوری‌خواهان بر این باورند که دولت ترامپ در اخراج مهاجران فاقد مجوز اقامت زیاده‌روی می‌کند. این نگرش می‌تواند توضیح دهد چرا دولت به سیاست‌هایی ادامه می‌دهد که بخش‌هایی از جامعه را تحت فشار قرار می‌دهد، اما برای پایگاه محافظه‌کار خود جذابیت دارد.
