قیمت ماکارونی در پنج سال ۱۸ برابر شد | از بسته ۹ هزار تومانی تا ۱۵۹ هزار و ۵۰۰ تومان!
«شهرآرانیوز- گروه اقتصاد»، قیمت ماکارونی در فاصله سالهای ۱۴۰۰ تا آبان ۱۴۰۵، از حدود ۹ هزار تومان به ۱۵۹ هزار و ۵۰۰ تومان رسیده است؛ افزایشی نزدیک به ۱۸ براب...
به گزارش اینتیتر به نقل از شهرآرانیوز، بازار کالاهای اساسی ایران در هفتههای اخیر شاهد موج جدیدی از افزایش قیمتها بوده و ماکارونی نیز بهعنوان یکی از اقلام پرمصرف خانوارها از این روند بیتأثیر نمانده است. بررسی روند قیمت این محصول طی پنج سال گذشته نشان میدهد بهای آن از حدود ۹ هزار تومان در سال ۱۴۰۰ به ۱۵۹ هزار و ۵۰۰ تومان در آبان ۱۴۰۵ رسیده است.
بر اساس دادههای منتشرشده، قیمت ماکارونی در سالهای مختلف به این ترتیب بوده است:
سال ۱۴۰۰: حدود ۹ هزار تومان
سال ۱۴۰۱: حدود ۱۵ هزار تومان
سال ۱۴۰۲: حدود ۲۰ هزار تومان
سال ۱۴۰۳: حدود ۲۱ هزار تومان
سال ۱۴۰۴: حدود ۵۰ هزار تومان
آبان ۱۴۰۵: حدود ۱۵۹ هزار و ۵۰۰ تومان
بر این اساس، قیمت اعلامشده برای ماکارونی در این دوره حدود ۱۷.۷ برابر شده است؛ به بیان دیگر، مصرفکنندگان برای خرید محصولی با قیمت ۱۵۹ هزار و ۵۰۰ تومان، اکنون باید بیش از ۱۵۰ هزار تومان بیشتر از سال ۱۴۰۰ هزینه کنند.
جهش ۱۰۳ درصدی قیمت ماکارونی در یک مرحله
یکی از مهمترین تحولات اخیر بازار ماکارونی، افزایش بیش از دو برابری نرخ مصرفکننده برخی محصولات تولیدی است.
بر اساس اطلاعیه منتشرشده شرکت صنعتی زر ماکارون در سامانه کدال، قیمت مصرفکننده محصول ماکارونی رشتهای ۷۰۰ گرمی این شرکت از ۲۸ آبان ۱۴۰۵ از ۷۸ هزار و ۵۰۰ تومان به یک میلیون و ۵۹۵ هزار ریال، معادل ۱۵۹ هزار و ۵۰۰ تومان، افزایش یافته است.
این تغییر معادل رشد ۱۰۳.۲ درصدی قیمت محصول است.
شرکت زر ماکارون در توضیح دلایل این افزایش نرخ، رشد قیمت گندم مصرفی و افزایش بهای خرید آرد بهعنوان یکی از مواد اولیه اصلی تولید را مطرح کرده است.
همچنین براساس توضیحات شرکت، تعدیل نرخ فروش محصولات با توجه به افزایش هزینه مواد اولیه و در چارچوب توافقات صورتگرفته در جلسه انجمن ماکارونی انجام شده است.
قیمت گندم ماکارونی ۱۵۱ درصد افزایش یافت
یکی از عوامل اصلی افزایش هزینه تولید ماکارونی، تغییر نرخ گندم مصرفی کارخانههای تولیدکننده این محصول است.
بر اساس مصوبه ستاد تنظیم بازار، قیمت هر کیلوگرم گندم مخصوص تولید ماکارونی از ابتدای آبان ۱۴۰۵ از ۲۳ هزار و ۸۵۰ تومان به ۶۰ هزار تومان افزایش یافته است.
به این ترتیب، قیمت این نهاده تولیدی حدود ۱۵۱ درصد رشد کرده و به حدود ۲.۵ برابر نرخ قبلی رسیده است.
شرکت بازرگانی دولتی ایران نیز از ابتدای آبانماه نرخ جدید را مبنای عرضه گندم به کارخانههای تولید ماکارونی و واحدهای صنف و صنعت قرار داده است.
از آنجا که گندم و آرد از مهمترین مواد اولیه تولید ماکارونی محسوب میشوند، افزایش قیمت آنها مستقیماً بر بهای تمامشده تولید اثر میگذارد. البته هزینه انرژی، بستهبندی، حملونقل، دستمزد و سایر هزینههای عملیاتی نیز در تعیین قیمت نهایی محصول نقش دارند.
تولید ماکارونی متوقف نشده است؛ اما هزینه تولید افزایش یافته
در کنار افزایش قیمتها، موضوع استمرار تولید و تأمین نیاز بازار نیز اهمیت دارد.
بر اساس اظهارات رسول مژدهشفق، سخنگوی انجمن صنفی کارفرمایان ماکارونی، میزان تولید این محصول در کشور حدود ۶۰ تا ۷۰ هزار تن در ماه است.
با این حال، افزایش نرخ گندم و نیاز کارخانهها به سرمایه در گردش بیشتر، چالش تازهای برای تولیدکنندگان ایجاد کرده است.
تغییر نرخ مواد اولیه در شرایطی اتفاق افتاده که ماکارونی یکی از کالاهای جایگزین در سبد غذایی خانوار به شمار میرود و در فهرست اقلام مشمول کالابرگ الکترونیکی نیز قرار دارد.
از این رو، افزایش قیمت این محصول میتواند بر الگوی خرید خانوارها، بهویژه دهکهای درآمدی پایین، تأثیرگذار باشد.
ماکارونی؛ کالایی که دیگر چندان ارزان نیست
ماکارونی در سالهای گذشته به دلیل قیمت نسبتاً پایین، ماندگاری مناسب و سهولت تهیه، یکی از گزینههای اقتصادی برای تأمین بخشی از نیاز غذایی خانوارها محسوب میشد.
اما افزایش مستمر قیمت این محصول در کنار رشد بهای سایر مواد غذایی، مزیت قیمتی آن را تا حدی تحت تأثیر قرار داده است.
از منظر اقتصادی، افزایش قیمت کالاهای پرمصرفی مانند ماکارونی صرفاً به معنای گرانتر شدن یک محصول نیست؛ بلکه میتواند نشانهای از انتقال تورم هزینه تولید به سبد مصرفی خانوار باشد.
در شرایطی که قدرت خرید خانوارها تحت فشار تورم مواد غذایی قرار دارد، تداوم افزایش قیمت محصولات وابسته به آرد میتواند ترکیب سبد غذایی مصرفکنندگان را نیز تغییر دهد.
افزایش حدود ۱۸ برابری قیمت ماکارونی در مقایسه تاریخی مورد اشاره و جهش بیش از ۱۰۳ درصدی قیمت یک محصول ۷۰۰ گرمی در آخرین مرحله افزایش نرخ، نشاندهنده فشار فزاینده هزینههای تولید بر بازار این کالای پرمصرف است. اکنون باید دید سیاستهای حمایتی دولت و نحوه تأمین مواد اولیه تا چه اندازه میتواند از انتقال کامل افزایش هزینهها به مصرفکنندگان جلوگیری کند.