نقد و تحلیل فیلم دوزیست

اینتیتر - سحر سادات زمانی؛ شاید بتوان گفت انتخاب نام دوزیست برای این فیلم،‌ انتخابی نامتعادل است که سوالاتی را برای مخاطب ایجاد کند تا از لحظه اول به دنبال واکاوی نام فیلم گردد.

نزدیک به ده سال می شود که رنگ و بوی ژانر اجتماعی در سینمای ایران تغییر کرده است. اکثر فیلم های این ژانر در زیر چتر جنوب شهر و داستان آدم هایی با دغدغه هایی که غیرقابل حل به نظر می رسد، روایت می شوند. دوزیست نیز به خوبی خود را در این دسته جای داده است. فیلمی که سیاه شروع میشود، سیاه ادامه پیدا می کند و سیاه تمام می شود.

گویی اثری از اخلاق و انسانیت دیگر باقی نمانده و همه شخصیت های فیلم خواسته و ناخواسته به دنبال جبران عقده های خود هستند. نویسنده فیلم تمام تلاش خود را می کند تا تاریک ترین وجوه انسانی و نحوه بیدار شدن آن را در کاراکترهایش به نمایش بگذارد.

نام فیلم هم برگرفته از همین وجوه تاریک انسانی است. دوزیست در نگاه اول به زندگی قورباغه اشاره دارد. قورباغه ای که هم در آب زندگی می کند و هم در خشکی. قورباغه ای که نماد اصلی این فیلم می شود و در جایی از داستان نیز به ذات کثیفش اشاره می شود. اشاره ای که توسط یکی از شخصیت های فیلم شستشو داده می شود.

برزو نیک نژاد در سال ۱۳۹۸ دوزیست را کارگردانی کرده و جواد عزتی، پژمان جمشیدی، هادی حجازی فر، سعید پورصمیمی، ستاره پسیانی، الهام اخوان و مانی حقیقی را در نقش های مختلف این فیلم به بازی گرفته است. در ادامه کمی درباره داستان فیلم خواهیم گفت و سپس به نقد و تحلیل فیلم دوزیست می پردازیم.

داستان فیلم دوزیست

همانطور که پیشتر اشاره کردیم داستان در جنوب شهر می گذرد. شخصیت های فیلم در وهله اول نسبت چندانی با هم ندارند. اما رفته رفته داستان هایشان به یکدیگر پیوند می خورد. عطا نقش اصلی این فیلم است. جواد عزتی نقش عطا را بازی می کند. عطایی که سعی دارد به پدرش، پسر عمویش، دوستش، دختر همسایه اش و دخترخاله همسایه اش کمک کند. اما به جای کمک، درگیر بازی های آنها می شود و داستان فیلم از همینجا شکل می گیرد.

عطا پسری است که به عنوان مدل عکاسی فعالیت می کند و به همراه پدرش در گاراژی قدیمی در پایین شهر تهران زندگی می کند. حمید، پسرعمویش و مجتبی، دوستش نیز با او زندگی میکنند. آزاده دختری است که در همسایگی عطا به عنوان خدمتکار کار می کند و داستان فیلم از جایی آغاز می شود که سر و کله دختر خاله آزاده به زندگی این چند نفر باز می شود.

نقد و تحلیل فیلم دوزیست

فیلمنامه دوزیست یکی از بزرگترین نقاط ضعف این فیلم است. فیلمنامه ای که سر و ته ندارد و عمقی به خود نمیبیند. عمیق نبودن داستان فیلم به شخصیت پردازی های ضعیف فیلمنامه باز می گردد. ما تنها تیپی از شخصیت ها را در این داستان مشاهده می کنیم و به عمق اتفاقاتی که برای آنها رقم خورده است، پی نمی بریم.

برخلاف ضعف فیلمنامه، بازی های بدی را در فیلم مشاهده نمی کنیم. بازی هایی که فیلم را جمع می کند و می تواند مخاطب را به دنبال کردن داستان ترغیب کند. هادی حجازی فر و پژمان جمشیدی نمایی متفاوت از خود را در این فیلم به جای گذاشتند. اما جواد عزتی همچنان گرفتار نقش های قبلی اش باقی مانده است و تیپ یک ناجی شکست خورده را بازی می کند. ستاره پسیانی و سعید پور صمیمی نیز بازی قابل قبولی را ارائه می دهند.

نور، صدا،‌ رنگ و قاب بندی ها، همه و همه به کمک نویسنده و کارگردان فیلم آمده اند تا جایی که می توانند به سیاهی داستان دوزیست اضافه کنند.

در پایان باید گفت دوزیست می خواهد نمایی از چند روز زندگی جنوب شهرنشینان را روایت کند و از تلخی های زندگی آنها بگوید، اما واقعیت اینجاست که موفق نمی شود و نمی تواند یک اثر رئال را ارائه دهد. زیرا که تنها یک بخش از زندگی این کاراکترها را به نمایش می گذارد، آن هم بخش تاریک و سیاه را. از ایننکه تا پایان نقد و تحلیل فیلم دوزیست همراه ما بودید، سپاسگزاریم.