واکنش‌های مثبت و منفی به فیلمی با بازی «امیر آقایی»

به گزارش اینتیتر به نقل از سینمادیلی، آریا قریشی(منفی): «بی‌مادر» در دقایق اولیه صرفا یک فیلم سطح‌پایین و بی‌منطق با سوژه‌ای کم‌وبیش برانگیزاننده (هرچند تکراری) به نظر می‌رسد که می‌توان (گرچه به‌سختی) تحملش کرد. اما در ادامه اوضاع از این هم بدتر می‌شود. انگار فنر فیلم در رفته است! اصلا مشخص نیست قرار است با کدام شخصیت همراه باشیم. مشخص نیست کاراکتر پژمان جمشیدی (که هر از گاهی می‌آید، دعوایی راه انداخته و سپس ناپدید می‌شود تا دعوای بعدی) وسط فیلم چه می‌کند و حذف او چه ضربه‌ای به اثر می‌زند. مشخص نیست که چرا میترا حجار این‌قدر بد بازی می‌کند. مشخص نیست که شخصیت‌ها چرا صحنه به صحنه رنگ عوض می‌کنند و هر لحظه می‌توان انتظار هر رفتار عجیبی را از آن‌ها داشت. از همه مهم‌تر، مشخص نیست که چنین فیلمی برای کدام دسته از مخاطبان ساخته شده است.»

بیشتر بخوانید:

• در پنجمین روز جشنواره فجر کدام فیلم ها به روی پرده می روند؟
• ریزش مخاطبان سینما نتیجه بی‌توجهی به ذائقه مردم است
• مرور بازی های برتر زن و مرد جشنواره فجر تا روز پنجم

سام بهشتی (مثبت): «فیلم نخست مرتضی فاطمی یک روایت تازه‌ای از یک سوژه اجتماعی است، سر و شکل دارد و استانداردهای فیلمسازی را رعایت کرده است. کارگردان سعی می کند قصه ملتهب اش را به تراژدی نزدیک کند. تراژدی‌ای که به مرثیه شبیه است. مهمترین برگ برنده کارگردان انتخاب بازیگر و ترکیب بازیگران است. در جاهایی از فیلم پورعابدینی یک تنه بار فیلم را به دوش می کشد. در کنار او امیر آقایی و پژمان جمشیدی مکمل های درستی برای قطعات این پازل می شوند و ترکیب طلایی را شکل می دهند. پژمان جمشیدی که دیگر یک بازیگر با کیفیت در سینما است، حضورش متفاوت است اما در فیلمنامه کم فروغ است و می توانست از این پُررنگ تر باشد.

بی مادر فیلم به شدت فنی است، مسعود سلامی قاب های خوشرنگ و لعابی را خلق کرده است و موسیقی بامداد افشار همانند یک شخصیت در فیلم تاثیرگذاری جدی دارد. بی مادر لبه تیغ است می توانست به یک تراژدی تمام و هولناک تبدیل شود و شاید برای شما آنسوی تیغ باشد … در نهایت با تمام این داستان‌ها به یک فیلم مهم از یک فیلمساز اول تبدیل شده که سر و شکل و دغدغه دارد و این اتفاق مهمی است.»