چرا مصرف ۲ لیتری در خودروهای پلاگین هیبرید واقعی است؛ اما نه برای همه؟

برخلاف تصور عمومی، مصرف سوخت خودروهای پلاگین هیبریدی بر اساس چرخه‌های کاملاً استاندارد و تحت نظارت سازمان‌های رسمی اندازه‌گیری می‌شود. مهم‌ترین این استانداردها عبارت‌اند از:

• WLTP در اروپا
• EPA در ایالات متحده
• NEDC (چرخه قدیمی اروپا)

در تمامی این تست‌ها، خودرو با باتری کاملاً شارژ وارد آزمون می‌شود. همین نکته، کلید درک اعداد پایین مصرف سوخت است.

فرض کنید یک پلاگین هیبریدی ۵۰ کیلومتر برد تمام برقی دارد و در حالت هیبریدی ۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر مصرف می‌کند. در یک چرخه تست ۱۰۰ کیلومتری، خودرو ابتدا ۵۰ کیلومتر را بدون مصرف بنزین طی می‌کند و سپس برای ۵۰ کیلومتر بعدی حدود ۳ لیتر بنزین مصرف خواهد کرد.

در نتیجه، میانگین مصرف برابر با ۳ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر می‌شود. اگر سهم رانندگی برقی در چرخه آزمون بیشتر باشد، این عدد حتی می‌تواند به حدود ۲ لیتر نیز برسد.

بنابراین عدد اعلامی اشتباه نیست؛ بلکه وابسته به شرایط آزمون است.

در محاسبه مصرف PHEVها، عاملی به نام Utility Factor در نظر گرفته می‌شود. این شاخص تخمین می‌زند چه درصدی از رانندگی روزمره کاربران در محدوده برد برقی انجام می‌شود.

برای مثال اگر بر اساس داده‌های آماری فرض شود ۶۰ درصد رانندگی‌ها در محدوده برقی قرار دارد، میانگین مصرف سوخت نهایی با در نظر گرفتن این نسبت محاسبه خواهد شد.

اما در دنیای واقعی، همه کاربران هر روز خودرو را شارژ نمی‌کنند. همین تفاوت رفتار، فاصله میان عدد رسمی و تجربه عملی را ایجاد می‌کند.

بردهای تبلیغاتی معمولاً بر اساس مصرف ترکیبی رسمی اعلام می‌شوند.

اگر مصرف رسمی یک خودرو 3.3 لیتر در ۱۰۰ کیلومتر و ظرفیت باک آن ۵۰ لیتر باشد 1515 کیلومتر برد تئوریک خواهد داشت.

اما دستیابی به چنین بردی مستلزم این است که:

• باتری به‌صورت منظم شارژ شود (هر 100 کیلومتر یک بار)
• رانندگی در چارچوب چرخه استاندارد انجام شود
• شرایط دمایی و فنی مشابه تست آزمایشگاهی باشد

در واقع این اعداد بیانگر «بهترین سناریوی ممکن» هستند، نه الزاماً استفاده رایج روزمره.

تجربه بازار نشان می‌دهد مصرف واقعی پلاگین هیبریدها به‌شدت وابسته به نحوه استفاده است:

در صورت شارژ نکردن، خودرو عملاً مانند یک هیبرید معمولی اما سنگین‌تر عمل می‌کند؛ زیرا وزن باتری اضافی نیز حمل می‌شود.