پشتپرده انسولینهای بالک در بازار دارویی ایران | انسولین چینی به اسم تولید داخل
در تازهترین تحولات بازار انسولین در ایران، شکلگیری ادعاهایی مبنی بر «تولید داخلی شدن» برخی فرآوردههای انسولینی، بیش از آنکه تحولی واقعی در مسیر پشتوانه علمی و تولید دارویی با فناوری بالا باشد، متاسفانه مسیری را برای ورود انسولینهای بالک چینی با ادعای تولید داخل گشوده است. پدیدهای که از آن باید با نام تولید نمایی یا واردات غیرمحسوس انسولین نام برد.
به گزارش اینتیتر به نقل از اقتصادآنلاین، بررسی مصوبات اخیر کمیسیون قانونی تشخیص صلاحیت ساخت و ورود دارو و مواد بیولوژیک سازمان غذاودارو نشان میدهد که برخی از همین شرکتها که تحت عنوان «تولیدکننده داخلی» معرفی میشوند، محصولات انسولینی مانند انسولین «دگلودک/آسپارت را به صورت کارتریج» آماده از مبدا «چین»، وارد کشور کرده و صرفاً آن را در قلم قرار میدهند؛ فرآیندی که در عمل هیچ ارتباطی با فرایند تولید از سطح cell line در داخل ندارد.
این رویکرد، علاوه بر اینکه با تعریف واقعی تولید داخل و ارزش افزوده صنعتی سازگار نیست، نتایج نامطلوب دیگری هم در پی دارد: چرا که شاهد هستیم محصولات «چینی» بستهبندیشده بهظاهر «داخلی» گاهی قیمت بالاتری نسبت به برندهای شناختهشده اروپایی پیدا میکنند. زمانی که قیمت این انسولینها حتی از برند اصلی بالاتر میشود، این پرسش جدی مطرح میشود که اساساً چه چیزی در فرمول قیمتگذاری این محصولات گنجانده شده که آنها را گرانتر از همان محصولات اروپایی میکند که ادعا میشود با جایگزینی آنها صرفه جویی ارزی و هزینهای در نظام سلامت ایجاد میشود؟
کدام عمق تولید در حوزه انسولین با فرآیند بسته بندی ثانویه اتفاق میافتد؟
علاوه بر این، این رفتار بهطور فزایندهای با فشار برای توقف و محدودسازی تأمین رسمی برند اصلی نیز همراه شده است؛ گویی هدف از تامین این محصولات «تولید داخل» نیست، بلکه ایجاد فضای مناسب جهت عرضه نسخههای بالک چینی و تضمین حاشیه سود بالاتر با کنار زدن رقبا است.
این فشار، هم برای پزشکان و هم برای بیماران دیابتی نگرانکننده است، زیرا قطع یا محدودسازی عرضه برندهای معتبر میتواند به اختلال در کنترل وضعیت قند خون بیماران، اختلال در درمان، و خطرات بالینی جدی بینجامد.
تجربه بازار داخلی انسولین در ایران امروز نشان میدهد که تعریف «تولید داخل» برای برخی فرآوردهها بیشتر به ترفند بازاریابی و «سوءاستفاده از شعار تولید داخل جهت حذف رقبای با کیفیت و قیمت مناسب تر» تبدیل شده تا دستیابی به خودکفایی در تولید انسولین.
وقتی یک محصول وارداتی که در کشور فقط بستهبندی و سرهم میشود با قیمت بالاتری نسبت به برند اصلی در بازار عرضه میشود، این نه نشانه حمایت از تولید ملی که نشانه اشکال در مدل قیمتگذاری، ساختار ارزی و مسیر سیاستگذاری دارویی است.
برای بازگرداندن اعتماد عمومی به سیاستهای حمایتی و ایجاد شرایطی که هم صنعت داخلی را تقویت کند و هم حق انتخاب و تداوم درمان بیماران دیابتی را تضمین نماید، ضروری است که تعریف «تولید داخل» در حوزه دارو به صراحت معیارهای علمی، فناورانه و ارزش افزوده داشته باشد، ساز و کارهای قیمتگذاری و تخصیص ارز به فرآوردههای انسولینی شفاف شوند و فشار برای توقف عرضه برندهای معتبر در بازار که نتایج درمانی اثباتشده دارند متوقف گردد.
بازار انسولین ایران باید با تمرکز بر سلامت بیماران، شفافیت سیاستی و رعایت اصول علمی تولید و توزیع دارو ساماندهی شود. هر تصمیمی درباره نحوه عرضه و توقف تأمین یک برند، باید با محوریت امنیت درمان و حق انتخاب بیماران اتخاذ شود، نه با منطق سودآوری چند شرکت تولیدنما با رقابت تجاری ناسالم.
