مهرعلیزاده: اعتراض مردم تمام نشده است
محسن مهرعلیزاده گفت: بحران در دولت سیزدهم به اوج خود رسید که فارغالتحصیلان یک دانشگاه خاص با یک نحله فکری خاص تمام مناصب مهم و کلان مدیریتی کشور را تصاحب کردند.
به گزارش اینتیتر به نقل از جماران، محسن مهرعلیزاده گفت: بحران در دولت سیزدهم به اوج خود رسید که فارغالتحصیلان یک دانشگاه خاص با یک نحله فکری خاص تمام مناصب مهم و کلان مدیریتی کشور را تصاحب کردند.
بخش هایی از اظهارات محسن مهرعلیزاده را بخوانید؛
شرایط مهاجرت عالی شد. فرم ارزیابی رو ارسال کن تا شرایطت رو بررسی کنیم!
*گسترش فساد، در اثر عدم برنامهریزیهای صحیح اقتصادی و حتی اولی بر آن، نداشتن یک الگوی توسعه و برنامههای استراتژیک بلندمدت توسعه و فقدان یک برنامه مشخص توسعه اقتصادی و در نتیجه پسرفتهای بارز و خسارتبار در زمینههای تولید و تجارت و فروکاهش سطح معیشتی مردم و افزایش فقر را موجب شده است. در نتیجه، روز به روز فاصله طبقاتی در جامعه زیادتر شده و فشار بر طبقات پایین بیشتر وارد شود. در چنین شرایطی امکان این که فرد برای جبران هزینههای زندگی دست به تخلف بزند به شدت افزایش می یابد. بدتر اینکه، قبح این تخلفات به تدریج از بین رفته و طبعاً عادی شدن چنین تخلفاتی، بستر را برای تکرار و گسترش تخلف فراهم میکند.
*در دو دهه اخیر در میان مدیران عالی و متوسط تعداد افراد توانمند به حداقل رسید و از طرف دیگر به دلیل بیارج و قرب شدن دانایی و علم، مهاجرت بیرویه تحصیلکردههای بهترین دانشگاهها به طرز گسترده و خسارتباری توسعه پیدا کرد، متخصصین و صاحبان سرمایه به دلیل نامناسب و غیرعلمی بودن تصمیمات سازمانهای اداری مرتبط از ادامه و توسعه سرمایهگذاری و تولید هراسناک شده و اغلب کشور را رها کرده و به خارج از کشور رفتند و در یک کلام آنان که در بخشها و سطوح مختلف میتوانستند بر اساس عقل و منطق و علم فعالیت کرده، نظام را کارآمد و کشور را توانمند کنند، از صحنه حذف شدند و البته نتیجه سیطره کمدانشی و بیاعتقادی به برنامهریزی و مدیریت و آیندهنگری هزاران نتیجه منفی بدنبال داشت که مجموعاً در قالب ناکارآمدی دولت و نظام جلوهگر شدند. اشتباه هم در تعیین اولویتهای اداره کشور، اشکالات ساختاری در کلیات نظام، عملکردهای غیرقانونی در سطوح مختلف، عدم التزام به رای ونظر مردم و … که اینها همه عواملی موثر با اثرات متقابل برای فاصله گرفتن وضعیت موجود با آرمانشهر ۵۷ میتوانند به شمار آیند
*در سالهای نخست انقلاب مردم به جای غیرقانونی دانستن رد شدن از چراغ قرمز، آن را پایمال کردن خون شهدا میدانستند. معنی این حرف این است که این اقدام امری غیرقانونی است و نقض قانون، خیانت به خون شهداست. اینکه چراغ قرمز ردکردن ، قانونشکنی و جرم محسوب میشد، خوب و امر اجتماعی مقبولی است؛ ولی اشتباه این بود که وقتی به یک امر احتراز از ارتکاب خلاف قانون جنبه ارزش اعتقادی داده میشود عملا پایگاه، قوام و استحکام و جایگاه ذاتی اجتماعی قانون سست میشود و عملاً تبعیت از قانون به جای یک امر بالذات، به یک امر بالعرض تبدیل میشود و وقتی به هر دلیلی رعایت ارزشهای اعتقادی سست شود، رعایت قانون هم به صورت مضاعف سست میشود.
*وقوع تخلفات گسترده از یک طرف به ساختار اداری معیوب، وجود رانتها، مغشوش و مشتبه بودن مرزهای قانون، عدم شایستهسالاری و بر عکس، گسترش و تعمیم گروهگرایی و قبیلهسالاری و از طرف دیگر حالت خمیری بودن بخش قابلتوجهی از قوانین مهم کشور از جمله «ساز و کارهای انتخابات مجلس» در اختیار برخی مراکز قدرت و وابستگی کاندیداها به حامیان مالی خود و دهها موارد از این قبیل برمیگردد. طبیعی است که در چنین شرایطی، افراد فرصتطلب پا به میدان گذاشته و میدانند که چطور باید از فرصتها به نفع خود بهره بگیرند. این افراد برای رسیدن به اهداف خود دست به هر کاری میزنند و از تملق و دروغ و فریب گرفته تا جعل و خرید مدرک تحصیلی ، ظاهرسازیهای آشکار بسته به شرایط، حضور در دار و دستهها، از امور به ظاهر خیرات گرفته تا پرداخت ریاکارانه کمک به مردم و حتی وجوه شرعی و … که در حداقل بهرهبرداری از این اقدامات خود را برای حضور در پستهای مهم و حساس کشور مطرح کرده و از حضور در این پست نهایت بهره اقتصادی را میبرند.
*بحران در دولت سیزدهم به اوج خود رسید که فارغالتحصیلان یک دانشگاه خاص با یک نحله فکری خاص تمام مناصب مهم و کلان مدیریتی کشور را تصاحب کردند. بدتر اینکه افراد ضعیفی که در پست هایی حساس قرار گرفتند در فرایند زمان و به دلیل کار نابلدی و عدم اعتقاد به علمی بودن حوزه مدیریت، افرادی ضعیفتر از خود را در مصدر امور قرار دادند؛ کما اینکه محوریترین وزرای اقتصادی دولت به دلیل ضعف عملکرد کنارگذاشته شدند. این در حالی است که دلسوزان کشور از روز اول این انتقاد را مطرح کرده بودند که فردی که الهیات خوانده است به درد پست حساس وزارتخانههای اقتصادی نمیخورد.
*داشتن دانش کافی و سابقه علمی یکی از شروط مدیریت کارآمد است. هرکاری دانش و تخصص ویژه خود را نیاز دارد. کسی میتواند ادعای توان اداره کردن کشور با روش های علمی و کارآمد را داشته باشد که در محیطهای علمی بوده و در آنها تحصیل کرده باشد و بر بخشی از علوم مربوطه تسلط داشته باشد. میبینیم که در طول کمتر از دوسال از استقرار دولت جدید وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم چندین برابر وخیمتر شده است. اخیراً یک مقام مسئول گفت، بیست میلیون نفر نیازمند نان شب هستند؛ گفته میشود بیش از ۶۰ درصد مردم زیر خط فقر زندگی میکنند. وزیر تیم اقتصادی هم که به دلیل ناکارآمدی عزل میشود آیا توانستند به تعبیر خودشان «اقتصاددان ها را به خط کنند» و چارهای بیاندیشند؟ وقتی شناخت از علم و محیط، علمی نباشد، اقتصاددان و متخصص با سرباز؛ و کشور با پادگان اشتباه گرفته میشود.