نقد و بررسی فیلم سینمایی پدر
فیلم پدر فیلمنامه ای آشنا دارد ، فیلمی کاراکتر محور درباره بیماری آلزایمر . پدر خانواده ای که فراموشی زندگی اش را فرسایشی میکند.
به گزارش اینتیتر به نقل از سینماباز، عاملی که باعث شده فیلم پدر تاثیر گذار شود بازی درخشان آنتونی هاپکینز است ، بازی هاپکینز فراتر از قدرت فیلمنامه و شخصیت پردازی کاراکترش است به نوعی او با بازی فوق العاده اش باعث شده کلیت فیلم را نجات دهد
فلوریان زلر اولین تجربه کارگردانی اش را در پدر تجربه کرد او پیش از این نمایشنامه مینوشت ، جالب است که فضای اولین فیلمش بسیار مشابه فضای تاتری است حتی محدود بودن کاراکترها و لوکیشن ها از دل فضای تاتری فلوریان زلر می آید.
پدر میتوانست ریتم متعادلی داشته باشد اما کندی بیش از حد فیلم باعث میشود سکانس ها فرسایشی پیش رود البته نیمه دوم فیلم بازی هاپکینز باعث میشود مخاطبین تحت تاثیر کاراکتر او قرار بگیرند و احساسات مخاطب را برانگیزد.
میتوان گفت هاپکینز نقش مهمی در نتیجه فیلم دارد اگر بازیگر دیگری کاراکتر پدر قصه را بازی میکرد فیلم تاثیر گذاری نمیشد کارگردان کار خیلی خوش شناس بود که هاپکینز این کاراکتر را پذیرفت
در فیلم پدر وجه دیگری از هاپکینز را می بینیم بازی درونی که افسردگی ناشی از آلزایمر را با نگاهش بازی میکند ، نگاهی که آنقدر دقیق است مخاطب را با خود همراه میکند اکت حرکتی او کاملا در راستای بیماری این کاراکتر است
فیلم پدر شاید فیلم ماندگاری نشود اما بازی هاپکینز در این فیلم فراموش نشدنی است.