دمای اقیانوسها به بالاترین حد تاریخی رسید؛ تهدید بزرگ النینو برای سال ۲۰۲۷
این گرمای انباشتهشده در اقیانوسها باقی نمیماند و اثرات خود را به خشکیها منتقل میکند.
به گزارش اینتیتر به نقل از دیجیاتو، اقیانوسهای جهان در ماه ژوئن گرمترین روزهای تاریخ خود را تجربه کردند و رکوردهای قبلی را که در زمان پدیده النینو (El Niño) سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ ثبت شده بود، شکستند. درحالحاضر، میانگین دمای سطح آب در اقیانوسهای استوایی و معتدل به نزدیکی ۲۱ درجه سانتیگراد رسیده؛ درحالیکه پیش از آغاز دوران صنعتی در سال ۱۸۷۰، این دما حدود ۱۹.۶ درجه سانتیگراد بود.
شاید این اختلاف دمای ۱.۴ درجهای ناچیز به نظر برسد، اما گرم کردن این حجم عظیم از آب به انرژی فوقالعاده زیادی نیاز دارد. در واقع، اقیانوسها بیش از ۹۰ درصد از گرمای اضافی را که به دلیل گازهای گلخانهای در جو زمین اسیر شده بود، به درون خود جذب کردهاند. سرعت این گرمایش وحشتناک است؛ بهطوریکه در سال ۲۰۲۵، گرمای واردشده به اقیانوسها در هر ثانیه از روز، معادل انفجار ۱۲ بمب اتمی به اندازه بمب هیروشیما بوده است.
پیامدهای گرمایش شدید اقیانوسها
این گرمای انباشتهشده در اقیانوسها باقی نمیماند و اثرات خود را به خشکیها منتقل میکند. اقیانوسهای داغتر باعث شکلگیری طوفانهای چرخشی (Cyclone) قدرتمندتر، هوای مرطوبتر، بارشهای شدید ناگهانی و داغ شدن تودههای هوا میشوند که نتیجه آن، وقوع موجهای گرمای شدیدتر و طولانیتر در خشکیها است. از طرفی، پدیده النینو که اکنون در اقیانوس آرام استوایی درحال شکلگیری است، بسیار بزرگ پیشبینی میشود و میتواند موجهای گرمای دریایی شدیدی را در غرب اقیانوس هند، مناطق استوایی اقیانوس اطلس و شرق اقیانوس آرام ایجاد کند.
همین حالا هم اروپا با موج گرمای بیسابقهای دستوپنجه نرم میکند و دریاهای اطراف آن بهشدت داغ شدهاند؛ تا جایی که بخشهایی از دریای مدیترانه تا ۶ درجه سانتیگراد و مناطقی از دریای شمال تا ۳ درجه سانتیگراد گرمتر از میانگین بلندمدت خود هستند. همچنین النینو دمای سطح اقیانوس آرام مرکزی-شرقی را ۱.۲۴ درجه سانتیگراد بالا برده و حتی در اعماق آبهای شرق اقیانوس آرام، دما را به بیش از ۶ درجه سانتیگراد بالاتر از حد معمول رسانده است.
یک النینو معمولی حدود یک سال طول میکشد و بیشترین اثرش را در اواخر دوره خود روی جو زمین میگذارد. این یعنی اگرچه سال ۲۰۲۶ بسیار داغ خواهد بود، اما سال آینده (۲۰۲۷) احتمالاً بسیار گرمتر هم میشود؛ چون گرمای ذخیرهشده در اعماق اقیانوس دوباره به سطح آب میآید. این گرمایش مداوم و موجهای گرمای دریایی، خطر بزرگی برای اکوسیستمهای حساسی مثل صخرههای مرجانی، بستر علفهای دریایی و صخرههای ساحلی است.
النینو الگوهای آبوهوایی جهان را تغییر میدهد؛ این پدیده معمولاً بارانهای سیلآسا را به غرب آمریکای جنوبی میبرد، اما در مقابل، باعث خشکسالی شدید در بخشهایی از استرالیا و جنوب شرقی آسیا میشود. اگرچه امروزه دانشمندان میتوانند این موجهای گرمای دریایی را از ۳ تا ۴ ماه قبل پیشبینی کنند تا به مدیریت صید و حفظ گونهها کمک شود، اما اقدام اخیر دولت آمریکا در کاهش یا قطع بودجه شبکههای نظارت بر اقیانوسها، میتواند دانشمندان را در برابر بحرانهای اقلیمی آینده نابینا کند. در نهایت، کارشناسان میگویند تنها راه نجات از این بحران متوالی، رسیدن به خالص انتشار آلودگی صفر (Net zero) در سریعترین زمان ممکن است.
