شیوه رفتاری اسلام با «کفار»

به گزارش اینتیتر به نقل از دفتر حضرت آیت الله مکارم شیرازی، پرسش : توصیه های اسلام در باره کیفیت رفتار مسلمانان با «کفار» چیست؟

پاسخ اجمالی:اسلام دین محبت، مهربانی و عطوفت است؛ تا آنجا که توصیه می کند اگر مشرکان و کفار سر دشمنی و عناد با اسلام و مسلمانان را ندارند، با آنان به نرمی رفتار شود تا در سایه این عطوفت و مهربانی، به اسلام متمایل شوند. قرآن در این باره می فرماید: «خدا شما را از نیکی کردن و رعایت عدالت با کسانی که در دین با شما کارزار نکرده اند و شما را از خانه هایتان بیرون نراندند، باز نمی دارد».
پاسخ تفصیلی:

اسلام دین سراسر مهربانی و عطوفت نسبت به مشرکان و کفار است و به مسلمانان دستور می دهد که اگر ایشان سر دشمنی و عناد با اسلام و مسلمین را ندارند، با آنان به نرمی رفتار شود؛ گرچه عقاید و رفتارشان را به هیچ نحو نمی پذیرد.

از این رو اسلام سفارش می کند تا در سایه عطوفت و مهربانی، قلوب کفار غیر محارب نرم شده، به طرف اسلام و مسلمین جذب گردد. خداوند متعال می فرماید: «لا ینْهاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یقاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَلَمْ یخْرِجُوکُمْ مِنْ دِیارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیهِمْ إِنَّ اللَّهَ یحِبُّ الْمُقْسِطِینَ»(۱)؛ (خدا شما را از نیکی کردن و رعایت عدالت با کسانی که در دین با شما کارزار نکرده اند و شما را از خانه هایتان بیرون نراندند، باز نمی دارد؛ زیرا خدا دادگران را دوست می دارد).

حتی توصیه می شود که از خیانت های آنان چشم پوشی شود، آنجا که می فرماید: «وَلا تَزالُ تَطَّلِعُ عَلی خائِنَهٍ مِنْهُمْ إِلاَّ قَلِیلاً مِنْهُمْ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ إِنَّ اللَّهَ یحِبُّ الْمُحْسِنِینَ»(۲)؛ (و هر زمان از خیانتی[تازه] درگذر و صرف نظر کن که خداوند نیکوکاران را دوست می دارد).

امّا اگر کفّار و مشرکین از سر عناد و جنگ و دشمنی با اسلام و مسلمین درآیند، اسلام در مقابل آنان می ایستد و فرمان جهاد و قتال با آنان را صادر می نماید، آنجا که می فرماید: «وَقاتِلُوا الْمُشْرِکِینَ کَافَّهً کَما یقاتِلُونَکُمْ کَافَّهً»(۳)؛ (با همه مشرکین بجنگید همان گونه که آنان با همه شما می جنگند).(۴)

پی نوشت:

(۱). قرآن کریم، سوره ممتحنه، آیه ۸.
(۲). همان، سوره مائده، آیه ۱۳.

(۳). همان، سوره توبه، آیه ۳۶.

(۴). اسلام شناسی و پاسخ به شبهات، رضوانی، علی اصغر، مسجد مقدس جمکران، قم، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ سوم، ص ۱۵۴.