چگونه مهربانی و شفقت، اهداف سخت را دست‌یافتنی می‌کنند

به گزارش اینتیتر، هفته گذشته یکی از مراجعان کوچینگم مرا به چالشی دعوت کرد: اینکه طی هشت هفته بتوانم در چهار ستِ ۴۰، ۳۰، ۲۰ و ۱۰ تایی، در مجموع ۱۰۰ حرکت شنا بروم.

و البته من بلافاصله شروع کردم.

به گزارش سایوکولوژی تودی، نه به این دلیل که می‌خواستم خودم را ثابت کنم یا حتی چون تعداد شنا رفتن برایم اهمیت ویژه‌ای دارد؛ بلکه چون می‌خواستم از او حمایت کنم.

او هم قرار است در همین هشت هفته تغییری ایجاد کند—تغییری بسیار شخصی‌تر و با پیامدهای مهم‌تر.

هدف‌گذاری بر پایه عشق

حالا دیگر همه می‌دانیم چگونه «عادت‌های کوچک» بسازیم:
هدفی تعیین کن، قدم‌های کوچک انتخاب کن، رفتار را به یک نشانه وصل کن و برایش پاداش بگذار.

اما چرا حتی وقتی این کارها را انجام می‌دهیم، باز هم نمی‌توانیم تا آخر مسیر ادامه دهیم؟
به نظر من برای یک تحول واقعی، چیزی فراتر از عادت لازم است—و آن چیز، عشق است.

چهار عشق بی‌کران

در آیین بودایی، چهار نوع عشق وجود دارد که به آن‌ها «چهار بی‌کران» می‌گویند؛ منابع پنهانی قدرت، انگیزه و انرژی بی‌پایان.
در اینجا می‌بینیم چگونه می‌توان از آن‌ها برای رسیدن به ۱۰۰ شنا—یا هر هدف دیگری استفاده کرد.

۱. عشق مهربانانه (متّا)

وقتی از سر مهربانی عمل می‌کنید، انرژی آن به خودتان بازمی‌گردد.

برای مثال، ترم اول دانشگاه معمولاً دوره‌ای دشوار و پر از تغییر است. در یک مطالعه در سال ۲۰۲۴ روی ۱۹۳ دانشجو، پژوهشگران فهرستی ۴۲ موردی از «کارهای مهربانانه» به دانشجویان دادند، از جمله:

• انجام کار اضافی برای سبک‌تر کردن بار دیگران

• بیرون گذاشتن یا برگرداندن سطل زباله همسایه

• هم‌صحبت شدن با صندوق‌دار فروشگاه

نتیجه چه بود؟ کارهای مهربانانه باعث بهبود حال عمومی و کاهش اضطراب و تنهایی شد.

برای افزودن مهربانی به هدف‌گذاری‌تان، از خود بپرسید:

• چگونه می‌توانم این تغییر را به کمک کردن به دیگران پیوند بزنم؟

• آیا این انتخاب فقط به نفع من است یا دیگران هم بهره می‌برند؟

• چطور می‌توانم با گشودگی، بازیگوشی و توجه بیشتری این کار را انجام دهم؟

۲. عشق متعادل و پایدار (اوپکّا)

معلم مدیتیشن، جک کورنفیلد، در جشن تولد ۸۰ سالگی‌اش گفت:
«همه چیز دائماً در حال بی‌تعادلی است، بر زمینه‌ای از تعادل کامل.»

تعادل درونی یعنی رسیدن به همان پس‌زمینه آرام و پایدار.

ما از طریق تکرار، ثبات و به یاد آوردن این حقیقت که ذاتاً «کافی» هستیم، به تعادل می‌رسیم.

از خود بپرسید:

• چه تمرین ثابتی را می‌توانم هر روز تکرار کنم؟

• چه چیزی به من یادآوری می‌کند که ذاتاً خوب و کافی هستم (چه به هدفم برسم چه نه)؟

• چه چیزی مرا در این مسیر زمین‌گیر و متعادل نگه می‌دارد؟

۳. عشق قدردانانه (مودیتا)

مودیتا یعنی شاد شدن از پیشرفت دیگران.
عصب‌شناسان این حالت را «پاداش نیابتی» می‌نامند: سیستم پاداش مغز شما می‌تواند هنگام دیدن موفقیت دیگران فعال شود—به‌ویژه وقتی با آن‌ها احساس نزدیکی یا شباهت می‌کنید.

ذهنیت فراوانی داشته باشید، برای دیگران آرزوی خیر کنید و بگذارید موفقیتشان الهام‌بخش شما باشد.

از خود بپرسید:

• به پیشرفت چه کسی افتخار می‌کنم؟

• موفقیت چه کسی در من امید ایجاد می‌کند؟

• چگونه می‌توانم به آن‌ها بپیوندم، نه اینکه با آن‌ها رقابت کنم؟

۴. عشق شفقت‌آمیز (کارونا)

شفقت از میل ما به کاهش درد—درد خودمان و دیگران—برمی‌خیزد.

این نوع عشق به‌ویژه زمانی مهم است که تلاش سخت، خسته‌کننده یا ناراحت‌کننده می‌شود. لحظاتی خواهد بود که اصلاً حال انجام دادن کار را ندارید.

از خود بپرسید:

• برای چه چیزی ارزش دارد که ناراحتی را تحمل کنم؟

• ارزش دارد وقت خود را صرف چه چیزی کنم؟

• با انجام این کار به چه کسی یا چه چیزی کمک می‌کنم؟

یک هفته از شروع چالش شناهای من گذشته و حالا همسر و پسرم هم به این حرکت پیوسته‌اند. همین حالا ۳۰ شنا روی کف آشپزخانه انجام دادیم.
مودیتا به تمام معنا!