اولین مسابقه جام جهانی ۲۰۲۶؛ معرفی تیم های اولین مسابقه + ساعت دقیق بازی و معرفی ورزشگاه
با جزییات اولین نبرد جام جهانی ۲۰۲۶ در این مطلب همراه ما باشید.
به گزارش اینتیتر، امروز پنجشنبه ۲۱ خرداد ۱۴۰۵ مراسم افتتاحیه جام جهانی ۲۰۲۶ در مکزیکوسیتی برگزار می شود و ساعت ۲۲:۳۰ شاهد نبرد اول مسابقات بین مکزیک و آفریقای جنوبی در استادیوم آزتکا خواهیم بود.
معرفی تیم ملی مکزیک
سرزمینی میان اقیانوس آرام و دریای کارائیب؛ جایی که ردپای تمدنهای آزتک و مایا هنوز در گوشه و کنار آن دیده میشود و فوتبال سالهاست به بخشی از هویت ملی مردمش تبدیل شده است. مکزیک فقط یکی از قدرتهای سنتی کونکاکاف نیست؛ کشوری است که برخی از مهمترین فصلهای تاریخ جام جهانی در آن نوشته شدهاند.
وقتی نام مکزیک به میان میآید، بسیاری از فوتبالدوستان پیش از هر چیز به ورزشگاه افسانهای آزتکا فکر میکنند؛ استادیومی که پله در آن سومین قهرمانی جهان را با برزیل جشن گرفت و ۱۶ سال بعد دیگو آرماندو مارادونا روی همان چمن، یکی از درخشانترین نمایشهای تاریخ فوتبال را رقم زد. آزتکا تنها ورزشگاهی در جهان است که میزبان دو فینال جام جهانی بوده و هنوز هم یکی از نمادهای ماندگار این رقابتها به شمار میرود.
مکزیک در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶ میزبان جام جهانی بود و در سال ۲۰۲۶ نیز برای سومین بار این افتخار را تجربه میکند؛ رکوردی که هیچ کشور دیگری در تاریخ این مسابقات به آن نرسیده است. همین موضوع باعث شده نام مکزیک بیش از بسیاری از کشورها با خاطرات جام جهانی گره بخورد.
درون زمین نیز التری همواره یکی از قدرتهای اصلی منطقه خود بوده است. مکزیکیها با ۱۰ قهرمانی، پرافتخارترین تیم جام طلایی کونکاکاف هستند و در کنار آن یک قهرمانی جام کنفدراسیونها، چندین عنوان منطقهای و دههها حضور مستمر در جام جهانی را در کارنامه دارند. با این حال رؤیایی که سالهاست فوتبال این کشور را رها نمیکند، فراتر از سلطه بر کونکاکاف است؛ رسیدن به جمع مدعیان واقعی جهان و شکستن طلسم مرحله یکهشتم نهایی.
اکنون و در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، مکزیک بار دیگر در خانه به میدان میرود؛ کشوری که خاطرات پله، مارادونا و «لا اولا» یا همان موج مکزیکی هنوز در ورزشگاههایش زنده است. وارثان سرزمین آزتکها امیدوارند این بار در کنار میزبانی یک رویداد تاریخی، خودشان نیز یکی از داستانهای ماندگار جام جهانی را بنویسند.
مکزیک چگونه به جام جهانی رسید؟
مکزیک به عنوان یکی از سه میزبان جام جهانی ۲۰۲۶، بدون حضور در رقابتهای انتخابی کونکاکاف سهمیه این مسابقات را به دست آورد. التری در کنار آمریکا و کانادا از سالها قبل حضور خود در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را قطعی کرده بود و به همین دلیل مسیر آمادهسازی متفاوتی را نسبت به سایر تیمهای منطقه پشت سر گذاشت.
شاگردان خاویر آگیره در این مدت به جای حضور در مسابقات انتخابی، از دیدارهای دوستانه و تورنمنتهای رسمی کونکاکاف برای ساختن تیمی رقابتی استفاده کردند. لیگ ملتهای کونکاکاف و جام طلایی به مهمترین میدانهای آزمایش سرمربی باتجربه مکزیک تبدیل شدند؛ رقابتهایی که به او فرصت داد ترکیب اصلی و ستون فقرات تیمش را برای جام جهانی شکل دهد.
مکزیکیها در تابستان ۲۰۲۵ با شکست آمریکا در فینال، برای دهمین بار جام طلایی کونکاکاف را بالای سر بردند و به عنوان پرافتخارترین تیم این مسابقات، آخرین سال منتهی به جام جهانی را با روحیهای بالا آغاز کردند. این قهرمانی اگرچه نمیتوانست پاسخگوی تمام دغدغههای فنی التری باشد، اما نشانهای از بازگشت ثبات به تیمی بود که در سالهای اخیر فراز و فرودهای زیادی را تجربه کرده بود.
اکنون میزبانی جام جهانی انتظارات را بیش از هر زمان دیگری از مکزیک افزایش داده است. التری امیدوار است با حمایت هواداران خود و تجربه بازی در ورزشگاههای آشنا، بهترین عملکردشان در دهههای اخیر را رقم بزند و سرانجام از سایه طلسمی که سالها در مراحل حذفی همراهشان بوده، خارج شوند.
مکزیک به روایت تاریخ جام جهانی
مکزیک از همان نخستین دوره جام جهانی پای ثابت این مسابقات بوده است. ۱۸ حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان و البته طلسمی بزرگ به نام عبور از مرحله یکهشتم نهایی؛ طلسمی که سالهاست سوهان روح فوتبالدوستان مکزیکی شده است. مکزیک پس از جنگ جهانی دوم تنها در سه دوره غایب بوده؛ در سالهای ۱۹۷۴ و ۱۹۸۲ به دلیل ناکامی در کسب سهمیه و در جام جهانی ۱۹۹۰ به خاطر رسوایی کاچیرولس؛ پروندهای که در آن مشخص شد فدراسیون مکزیک در مسابقات جوانان بهصورت عامدانه از چهار بازیکن بالاتر از سن قانونی استفاده کرده است.
بهترین نتایج مکزیک همیشه در خانه رقم خورده است. آنها در هر دو دوره میزبانی خود، در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶، تا مرحله یکچهارم نهایی پیش رفتند. با این حال از جام جهانی ۱۹۹۴ به بعد، نسلهای مختلف ستارههای مکزیک هرچه تلاش کردند نتوانستند تیمشان را از سد مرحله یکهشتم عبور دهند و این طلسم همچنان پابرجا ماند. حتی در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز التری برای نخستین بار پس از سال ۱۹۷۸ نتوانست از مرحله گروهی صعود کند.
آمار مکزیک مقابل برخی قدرتهای سنتی فوتبال جهان نیز جالب توجه است. آنها در تاریخ جام جهانی هرگز موفق به شکست دادن آرژانتین و برزیل نشدهاند و حتی یک تساوی هم برابر این دو تیم در کارنامه ندارند. در مقابل تنها دو کشور هستند که هر دو تقابل خود با مکزیک در جام جهانی را واگذار کردهاند؛ کرواسی و کره جنوبی.
نکته جالب دیگر اینکه مکزیک پیش از آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ با هر سه رقیب خود در گروه A سابقه تقابل در جام جهانی را داشته است. آنها در دیدار افتتاحیه جام جهانی ۲۰۱۰ برابر آفریقای جنوبی به تساوی رسیدند، در جام جهانی ۱۹۶۲ چکسلواکی را شکست دادند و در جامهای جهانی ۱۹۹۸ و ۲۰۱۸ نیز دو پیروزی ارزشمند مقابل کره جنوبی به دست آوردند.
سرمربی مکزیک کیست؟
خاویر آگیره پس از جامهای جهانی ۲۰۰۲ کره و ژاپن و ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی، سومین جام جهانی خود را روی نیمکت مکزیک تجربه خواهد کرد. کمتر مربیای به اندازه او فشار و حساسیت اطراف التری را درک میکند. مردی که در اسپانیا، ژاپن و خاورمیانه مربیگری کرده، سالهاست به عنوان یک مربی عملگرا، رک و از نظر احساسی قدرتمند شناخته میشود. «ال واسکو» هرگز وعده فوتبال نمایشی نمیدهد؛ او فقط قول رقابت میدهد.
بازگشت او در سال ۲۰۲۴ با هدف بازگرداندن شخصیت و ثبات به تیمی صورت گرفت که سالها بیثباتی را تجربه کرده بود. آگیره همواره روی ذهنیت تأکید دارد و جمله معروفش این است: «باید یاد بگیرید چگونه رنج بکشید.» او به جای ساختن تیمی خیرهکننده، به دنبال تیمی انعطافپذیر، سرسخت و غیرقابل تحمل برای رقباست.
البته داستان آگیره با تیم ملی مکزیک از کنار خط آغاز نشد. او در دوران بازی ۵۹ بار پیراهن کشورش را بر تن کرد که پنج مسابقه آن در جام جهانی بود. در جام جهانی ۱۹۸۶ یکی از مهرههای اصلی خط میانی مکزیک به شمار میرفت و هنوز هم برخی معتقدند اگر در دیدار یکچهارم نهایی مقابل آلمان اخراج نمیشد، شاید التری با اتکا به قدرت ورزشگاه آزتکا میتوانست از سد مانشافت عبور کند.
با این حال کارنامه مربیگری او بسیار پربارتر از دوران بازیاش است. هافبکی که در اوساسونا، گوادالاخارا و کلاب آمریکا بازی کرده بود، تنها یک قهرمانی لیگ در دوران فوتبالش داشت اما در قامت سرمربی جامهای متعددی را لمس کرد. او خیلی زود با پاچوکا به قهرمانی لیگ رسید و همین موفقیت باعث شد در سال ۲۰۰۱ هدایت تیم ملی مکزیک را بر عهده بگیرد.
مکزیک با آگیره به فینال کوپا آمریکا ۲۰۰۱ رسید اما نتایج کلی تیم انتظارات را برآورده نکرد. انتقادها افزایش یافت و شکست در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۰۲ برابر آمریکا سرانجام به پایان نخستین دوره حضورش روی نیمکت تیم ملی انجامید.
آگیره خیلی زود راهی اروپا شد. او با اوساسونا به لیگ قهرمانان اروپا رسید و در اتلتیکومادرید نیز نقش مهمی در آمادهسازی این تیم برای تغییر چهره و بازگشت به سطح اول فوتبال اسپانیا ایفا کرد.
در سال ۲۰۰۹ برای دومین بار هدایت مکزیک را بر عهده گرفت؛ این بار در شرایطی کاملاً متفاوت. فوتبال مکزیک در دوران افول قرار داشت و بسیاری از او انتظار نقش یک ناجی را داشتند اما خودش از همان روز نخست به رسانهها گفت: «من ناجی نیستم، فقط باید تیم کشورم را دوباره به فوتبال برگردانم.»
همین اتفاق هم تا حدی رخ داد. قهرمانی در کونکاکاف امید بازگشت التری به روزهای اوج را زنده کرد و نسل طلایی جدید فوتبال مکزیک در حال شکلگیری بود. با این حال دو شکست مهم، یکی برابر اروگوئه در مرحله گروهی و دیگری مقابل آرژانتین در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰، باعث شد دومین دوره حضور او نیز به پایان برسد.
مرد مکزیکی بار دیگر به اسپانیا بازگشت اما در سال ۲۰۱۵ دوباره به تیم ملی کشورش برگشت؛ بازگشتی کوتاهمدت که دوام چندانی نداشت. ناکامی ساموراییها در جام ملتهای آسیا ۲۰۱۵ یکی از دلایل پایان همکاری بود و در کنار آن، اتهام تبانی مطرحشده از سوی فدراسیون فوتبال اسپانیا نیز به فشارها دامن زد؛ اتهامی که بعدها به طور کامل رد شد.
آگیره پس از آن راهی الوحده شد و سپس بعد از جام جهانی ۲۰۱۸ پیشنهاد هدایت مصر را پذیرفت؛ تجربهای که آن هم به یکی از دورانهای موفق ملی او تبدیل نشد. با این حال دوران حضورش در مایورکا و مونتری روزهای نسبتاً خوبی برای او رقم زد. قهرمانی در سطح قارهای و رساندن مایورکا به فینال جام حذفی اسپانیا، دو دستاورد مهمی بودند که فدراسیون مکزیک را متقاعد کردند برای جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر به او اعتماد کند.
این اعتماد فعلاً بیپاسخ نمانده است. مکزیک با آگیره بار دیگر قهرمان کونکاکاف شده و چهار شکست در ۲۹ مسابقه مقابل سوئیس، کلمبیا، پاراگوئه و گواتمالا هنوز نگرانی جدیای در اطراف تیم ایجاد نکرده است.
آگیره در این جام جهانی دو دستیار مهم در کنار خود دارد؛ رافا مارکز و تونی آمور. طبیعی است که نام مارکز بیش از همکار اسپانیاییاش جلب توجه کند. اسطوره فوتبال مکزیک زمانی یکی از گزینههای جانشینی ژاوی روی نیمکت بارسلونا بود اما تجربه محدودش مانع جلب اعتماد مدیران باشگاه شد. حالا او در کنار آگیره به دنبال رقم زدن موفقیتی بزرگ با تیم ملی کشورش در جام جهانی ۲۰۲۶ است.
لیست تیم ملی مکزیک به شرح ذیل است:
دروازهبانها: رائول رانگل (چیواس)، گیلرمو اوچوا (آیئیال لیماسول)، کارلوس آسودو (سانتوس لاگونا)
مدافعان: خورخه سانچس (پائوک)، اسرائیل ریس (کلاب آمریکا)، سزار مونتس (لوکوموتیو)، یوهان واسکز (جنوا)، خسوس گالاردو (تولوکا)، متئو چاوس (آلکمار)
هافبکها: ادسون آلوارس (فنرباغچه)، لوئیس رومو (چیواس)، اریک لیرا (کروز آزول)، اوبد وارگاس (اتلتیکو مادرید)، آلوارو فیدالگو (رئال بتیس)، لوئیس چاوس (دینامو مسکو)، برایان گوتیرس (چیواس)، گیلبرتو مورا (تیخوانا)، اوربلین پیندا (آاک آتن)، سزار هوئرتا (اندرلخت)
مهاجمان: روبرتو آلوارادو (چیواس)، الکسیس وگا (تولوکا)، جولیان کوئینونز (القادسیه)، رائول خیمنس (فولام)، سانتیاگو خیمنس (میلان)، آرماندو گونزالس (چیواس)، گیلرمو مارتینس (پوماس)
ترکیب احتمالی مکزیک
مکزیک با ترکیبی از هیجان، فشار و عطش اثبات خود به جام جهانی خانگی میرسد. میزبانی مشترک این رقابتها با آمریکا و کانادا، التری را از مسیر طولانی و فرسایشی مقدماتی دور نگه داشت اما در عوض فرصت شکلگیری ریتم رقابتی مداوم را نیز از این تیم گرفت. به همین دلیل خاویر آگیره در دو سال اخیر بازیهای دوستانه و رقابتهای منطقهای را به آزمونهایی برای سنجش شخصیت تیمش تبدیل کرده است.
ایده فوتبالی آگیره بیش از آنکه بر زیبایی استوار باشد، بر کارآمدی تکیه دارد. مکزیک تلاش نمیکند با مالکیت طولانی توپ حریفان را خسته کند؛ آنها با پرس شدید، انتقال سریع توپ و بازی مستقیم به دنبال ضربه زدن هستند. آگیره میخواهد تیمش برای رقبا آزاردهنده و سرسخت باشد؛ موضوعی که در دیدارهای دوستانه اخیر مقابل پرتغال و بلژیک نیز دیده شد. او بارها تأکید کرده است: «در جام جهانی همیشه زیباترین تیم برنده نمیشود؛ تیمی برنده میشود که بلد باشد رقابت کند.»
مکزیک معمولاً با آرایش ۴-۳-۳ به میدان میرود اما این سیستم بسته به شرایط مسابقه میتواند به ۴-۲-۳-۱ یا حتی ۴-۴-۲ تغییر کند. ادسون آلوارز نقش لنگر خط میانی را بر عهده دارد و اریک لیرا بازیکنی است که تعادل تیم را حفظ میکند. در کنار آنها، گیلبرتو مورا، برایان گوتیرز و آلوارو فیدالگو مسئول ایجاد تحرک بین خطوط و پیش بردن حملات هستند. در کنارهها، الکسیس وگا و روبرتو آلوارادو با سرعت و خلاقیت خود به خط حمله تنوع میبخشند و در نوک حمله نیز رائول خیمنز و آرماندو گونزالس گزینههای اصلی آگیره به شمار میروند.
در فاز دفاعی، ساختار مکزیک شفافتر به نظر میرسد. یوهان واسکز با تکیه بر تجربه ارزشمندش در جنوا به قابلاعتمادترین مدافع میانی تیم تبدیل شده و سزار مونتس نیز رهبری خط دفاع و برتری در نبردهای هوایی را به تیم اضافه میکند. در دو سمت زمین، خسوس گایاردو و اسرائیل ریس نمونه کاملی از مدافعان کناری مدرن فوتبال مکزیک هستند؛ بازیکنانی تهاجمی، پرانرژی و فعال در هر دو فاز بازی. ریس که سابقه بازی در قلب دفاع را نیز دارد، پس از تغییر پست به دفاع راست به یکی از مهرههای مهم تیم تبدیل شده است.
با این حال بزرگترین داستان این تیم همچنان رائول خیمنز است. مهاجم فولام فراتر از نقش فنی خود، نماد مقاومت و بازگشت محسوب میشود. او اخیراً درباره مشکلات جسمانی شدیدی که پیش از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر پشت سر گذاشت صحبت کرده است. خیمنز به Claro Sports گفت: «خیلی سخت بود، چون از سال ۲۰۱۹ شروع شد... من از سپتامبر یا اکتبر ۲۰۱۹ با پوبالژیا بازی میکردم.»
شرایط پس از یک عفونت ناشی از تزریق حتی سختتر هم شد. او توضیح داد: «یک شب با درد زیادی از خواب بیدار شدم... عملاً نمیتوانستم راه بروم.» با وجود این مشکلات، خیمنز حاضر نشد از حضور در جام جهانی صرفنظر کند. او گفت: «بعد از همه چیزهایی که پشت سر گذاشته بودم، اینکه کسی به من بگوید تو نمیتوانی، برایم غیرممکن بود که آن را بپذیرم.»
همین ذهنیت است که باعث شده آگیره همچنان اعتماد ویژهای به او داشته باشد. شاید مکزیک دیگر مانند برخی دورهها از نسل فوقالعادهای از ستارهها برخوردار نباشد اما تیمی باتجربه در اختیار دارد که به انتقاد، فشار رسانهای و انتظار بالای هواداران عادت کرده است. بزرگترین چالش این تیم احتمالاً نه فنی، بلکه ذهنی خواهد بود؛ تبدیل فشار ورزشگاه آزتکا به انرژی مثبت به جای اضطراب.
مکزیک از ابتدای سال ۲۰۲۶ تاکنون شکستی را تجربه نکرده و در سه دیدار دوستانه پیش از جام جهانی برابر غنا، استرالیا و صربستان به پیروزی رسیده است؛ نتایجی که حداقل این امید را ایجاد میکنند که یکی از قدرتمندترین نسخههای التری در سالهای اخیر را در جام جهانی ببینیم.
ترکیب احتمالی: رائول رانگل؛ اسرائیل ریس، سزار مونتس، یوهان واسکز، خسوس گایاردو؛ اریک لیرا، گیلبرتو مورا، آلوارو فیدالگو؛ روبرتو آلوارادو، برایان گوتیرز و رائول خیمنز.
معرفی تیم ملی آفریقای جنوبی
، «من عبور خواهم کرد، حتی اگر تا روز قیامت طول بکشد.» تصور کنید در میانه یک دریای متلاطم، کاپیتان کشتی این جمله را میگوید؛ جایی که طبیعت در اوج خشم است و انسان، تنها با ارادهاش با آن روبهرو میشود. این دقیقاً همان تصویری است که افسانهها از کاپیتان هلندی، هندریک ون در دایکن، ترسیم میکنند؛ دریانوردی که در سال ۱۶۴۱ هنگام بازگشت از هند شرقی به آمستردام، در حوالی دماغه امید نیک با طوفانی سهمگین روبهرو شد.
طبق روایتهای قدیمی، کشتی او در دل این طوفان ناپدید شد و این حادثه بعدها به شکل افسانهای از «نفرین ابدی» بازگو شد؛ کشتیای که گویا برای همیشه در آن منطقه سرگردان مانده است. جذابتر اینکه برخی دریانوردان در قرنهای بعد ادعا کردند همان حوالی، کشتیای را دیدهاند که ناگهان ظاهر و سپس ناپدید میشده؛ روایتی که حتی در خاطرات شاه جورج پنجم نیز به آن اشاره شده است.
او در گزارشهای خود نوشته بود هنگام عبور از آن منطقه، کشتیای را دیده که با نوری سرخ احاطه شده و بادبانهایش به وضوح در مه قابل تشخیص بودهاند. هرچند امروز این روایتها در مرز افسانه و خرافه قرار میگیرند، اما توضیح علمی آن به پدیده «سراب یا شکست نور در لایههای هوای با دمای متفاوت» برمیگردد؛ جایی که کشتیهای دوردست میتوانند نزدیک، معلق و غیرواقعی به نظر برسند.
و از این افسانه دریایی که زمانی ذهن دریانوردان را تسخیر کرده بود، حالا مسیر روایت به فوتبال و سرزمین آفریقای جنوبی میرسد؛ کشوری که تاریخش به اندازه همین افسانهها پیچیده و چندلایه است.
ریشههای آفریقای جنوبی به قبایل خویسان و بانتو بازمیگردد؛ جوامعی که پایههای اولیه زندگی کشاورزی و قبیلهای را در این سرزمین بنا کردند. اما ورود کاوشگران هلندی در اواسط قرن هفدهم، این منطقه را وارد نقطهای تازه در تاریخ جهانی کرد؛ جایی که بعدها به دلیل موقعیت استراتژیک و منابع طبیعی، به صحنه رقابت قدرتهای استعماری تبدیل شد.
این منطقه که ابتدا تنها یک ایستگاه تجاری و تدارکاتی بود، با ورود بریتانیا و سپس کشف طلا و الماس، به یکی از مهمترین نقاط تنش در جنوب آفریقا تبدیل شد؛ جایی که درگیریهای سیاسی و نظامی میان قدرتهای استعماری و جوامع محلی شدت گرفت و ساختار اجتماعی منطقه را برای همیشه تغییر داد.
در سال ۱۹۱۰، اتحادیه آفریقای جنوبی به عنوان ساختار سیاسی مدرن شکل گرفت، اما نقطه تاریک تاریخ این کشور در سال ۱۹۴۸ آغاز شد؛ زمانی که سیستم آپارتاید به صورت رسمی تثبیت شد و سیاست جداسازی نژادی، زندگی میلیونها نفر را تحت تأثیر قرار داد.
با وجود این شرایط، مقاومت اجتماعی و سیاسی در داخل کشور هرگز متوقف نشد. این مبارزات در نهایت در اوایل دهه ۹۰ میلادی به فروپاشی آپارتاید منجر شد و انتخابات تاریخی ۱۹۹۴، با پیروزی نلسون ماندلا، فصل تازهای در تاریخ این کشور را رقم زد؛ فصلی که با عنوان «ملت رنگینکمان» شناخته شد، اصطلاحی که دزموند توتو برای توصیف تنوع، همزیستی و بازسازی هویت ملی آفریقای جنوبی به کار برد.
آفریقای جنوبی چگونه به جام جهانی رسید؟
بافانا بافانا برای رسیدن به جام جهانی مسیر سادهای نداشت. آفریقای جنوبی در گروهی دشوار با حضور نیجریه، بنین، لسوتو، رواندا و زیمبابوه قرار گرفت و در نهایت با تنها یک امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم، موفق شد صدرنشینی و صعود مستقیم را به دست آورد.
شروع کار برای آنها امیدوارکننده بود و تیم در مقاطعی فرم خوبی از خود نشان داد، اما نقطه عطف ماجرا در مارس ۲۰۲۵ رقم خورد. آفریقای جنوبی در دیدار مقابل لسوتو به پیروزی ۲ بر ۰ رسید، اما پس از شکایت حریف درباره استفاده از یک بازیکن غیرمجاز، نتیجه مسابقه ۳ بر ۰ به سود لسوتو تغییر کرد؛ تصمیمی که شرایط جدول را برای مدتی کاملاً پیچیده کرد.
با این حال، شاگردان بافانا در ادامه با واکنش مناسب به مسیر برگشتند و با پیروزیهای مهم مقابل بنین و نیجریه دوباره صدر جدول را پس گرفتند. در نهایت، با ثبت ۵ پیروزی، ۳ تساوی و ۲ شکست (که یکی از آنها انضباطی بود)، آفریقای جنوبی جواز حضور در جام جهانی را قطعی کرد.
آفریقای جنوبی به روایت جام جهانی
نخستین حضور آفریقای جنوبی در جام جهانی به سال ۱۹۹۸ برمیگردد؛ جایی که در گروهی سخت با قهرمان جهان، فرانسه، قرار گرفتند. شکست سهگله در بازی نخست مقابل میزبان نشان داد که مسیر آنها در این تورنمنت آسان نخواهد بود، اما دو تساوی برابر دانمارک و عربستان باعث شد در اولین تجربهشان با ۲ امتیاز کار را به پایان برسانند.
در جام جهانی بعدی نیز بافانا بافانا دوباره به رقابتها بازگشتند. این بار شروع کار با تساوی ۲-۲ مقابل پاراگوئه بود و در بازی دوم، سرانجام اولین برد تاریخیشان در جام جهانی رقم خورد؛ پیروزی ۱-۰ برابر اسلوونی با درخشش فورچونه و نوموته، نقطه عطفی برای فوتبال این کشور شد.
در بازی سوم، شرایط پیچیدهتر شد. همامتیاز بودن با پاراگوئه، محاسبات صعود را سخت کرده بود و دیدار پایانی برابر اسپانیا حکم مرگ و زندگی داشت. رائول گل اول را زد، اما در دقیقه ۳۱ مککارتی بازی را به تساوی کشاند. پیش از پایان نیمه، مندیتا گل دوم اسپانیا را زد و نیمه دوم با امید آفریقای جنوبی برای کامبک آغاز شد؛ امیدی که با گل تساوی دوباره زنده شد، اما تنها سه دقیقه بعد رائول گونزالس گل سوم را به ثمر رساند تا لاروخا پیروزی را حفظ کند. آفریقای جنوبی با ۴ امتیاز و ۵ گل زده، در حالی حذف شد که پاراگوئه با ۶ گل صعود کرد.
پس از یک دوره غیبت، آفریقای جنوبی دوباره به جام جهانی بازگشت؛ این بار به عنوان میزبان. هدایت تیم بر عهده کارلوس آلبرتو پریرا بود و شروع کار دوباره با تساوی همراه شد. جام جهانی خانگی برای آنها با فراز و نشیب زیادی پیش رفت. شکست ۳-۰ مقابل اروگوئه شرایط را بحرانی کرد و دیدار بعدی برابر فرانسه، قهرمان نایبقهرمان دوره قبل، کمتر کسی را به شانس آفریقای جنوبی امیدوار میکرد. با این حال، پیروزی ۲-۱ مقابل فرانسه یکی از شگفتیهای آن دوره را رقم زد.
با این برد، آفریقای جنوبی و مکزیک هر دو با ۴ امتیاز همامتیاز شدند، اما این بار به دلیل تفاضل گل کمتر نسبت به مکزیک از دور رقابتها کنار رفتند.
حالا بافانا بافانا دوباره به جام جهانی برگشته است. آنها هرچند سابقه تقابل مستقیمی با کره جنوبی ندارند، اما برابر جمهوری چک تنها یک تساوی ثبت کردهاند. در برابر مکزیک نیز آمارشان شامل یک برد، یک تساوی و دو شکست است. حالا در این گروه سخت، تیم آفریقای جنوبی در تلاش است تا بالاخره طلسم صعود از مرحله گروهی را بشکند.
تیم ملی «بافانا بافانا» پس از ۱۶ سال غیبت، بار دیگر به جام جهانی بازگشته؛ آخرین حضور آنها به دوره ۲۰۱۰ بازمیگردد، زمانی که خودشان میزبان بودند و به عنوان نخستین کشور آفریقایی، این تورنمنت را برگزار کردند.
در سطح تاریخی، آفریقای جنوبی یکی از جنجالیترین تیمهای فوتبال قاره آفریقا محسوب میشود؛ تیمی که به دلیل رژیم آپارتاید بیش از ۳۰ سال از حضور در رقابتهای بینالمللی محروم بود.
چهار سال پس از بازگشت به فوتبال بینالمللی، این تیم موفق شد تنها عنوان قهرمانی جام ملتهای آفریقا را در سال ۱۹۹۶ و در خاک خود کسب کند.
با این حال، یکی از تلخترین نقاط تاریخ فوتبال این کشور همچنان باقی مانده است؛ آنها در جام جهانی ۲۰۱۰، با وجود میزبانی، به اولین میزبان تاریخ تبدیل شدند که از مرحله گروهی حذف شد.
سرمربی آفریقای جنوبی کیست؟
هوگو بروس، مدافع سابق تیم ملی بلژیک، حالا هدایت آفریقای جنوبی را بر عهده دارد؛ چهرهای باتجربه که گذشتهاش به دهه ۸۰ فوتبال اروپا برمیگردد. او در جام جهانی ۱۹۸۶ عضوی از تیم ملی بلژیک بود و در هر سه بازی مرحله گروهی مقابل مکزیک، پاراگوئه و اسپانیا به میدان رفت.
دوران بازیگری بروس با اندرلخت و کلوب بروژ گره خورده است؛ جایی که با اندرلخت دو بار قهرمان جام در جام اروپا شد و دو سوپرجام اروپا را نیز تجربه کرد. اوج دوران فوتبالیاش به قهرمانی فصل ۱۹۸۲/۸۳ با اندرلخت برمیگردد؛ دورهای که او را به عنوان یکی از مدافعان مطرح فوتبال بلژیک پیش از نسل طلایی جدید این کشور مطرح کرد.
بلافاصله پس از بازنشستگی در سال ۱۹۸۸ وارد دنیای مربیگری شد و با مولنبک قهرمان سطح دوم فوتبال بلژیک شد؛ موفقیتی که مسیر او را به سمت کلوب بروژ، باشگاه دوران بازیگریاش، باز کرد. بازگشت به بروژ آغاز دوران طلایی مربیگری او بود: ۲۶۹ بازی، ۱۶۷ برد، ۵۸ تساوی و ۴۵ شکست، همراه با دو قهرمانی لیگ و دو قهرمانی جام حذفی. همین دوران باعث شد بروس به یک چهره ماندگار در تاریخ باشگاه تبدیل شود.
او بعدها در سال ۲۰۰۲ به اندرلخت بازگشت و یک قهرمانی دیگر را تجربه کرد، اما در ادامه مسیرش در تیمهایی مانند خنک، پانسراکیوس یونان، ترابزوناسپور ترکیه و زولته وارگم بلژیک، نتوانست افتخارات بزرگ قبلی را تکرار کند.
نقطه عطف بعدی دوران حرفهای او ورود به فوتبال آفریقا و آسیا بود. حضور در الجزیره به عنوان دستیار فرانک ورکائوترن، او را بیشتر با فوتبال این منطقه آشنا کرد و مسیرش را به سمت تجربههای ملی باز کرد.
اولین تجربه جدی ملی او در سال ۲۰۱۶ با تیم ملی کامرون رقم خورد؛ جایی که پس از جام جهانی ۲۰۱۴ هدایت این تیم را برعهده گرفت و در ادامه موفق شد قهرمانی جام ملتهای آفریقا ۲۰۱۷ را کسب کند. اما مسیر صعود به جام جهانی ۲۰۱۸ برای کامرون دشوار بود و قرار گرفتن در گروهی سخت با نیجریه، الجزایر و زامبیا باعث ناکامی آنها شد.
پس از آن، بروس مدتی به عنوان مدیر ورزشی اوستنده فعالیت کرد تا اینکه پیشنهاد آفریقای جنوبی او را دوباره به سطح ملی بازگرداند؛ شروع همکاریای که بیش از ۶ سال ادامه داشته است. او در این مدت ۵۶ بازی روی نیمکت بافانا بافانا نشسته و آمار ۲۸ برد، ۱۸ تساوی و ۱۰ شکست را ثبت کرده است؛ عملکردی که ثبات قابل قبولی برای تیم به همراه داشته است.
در دوران او، آفریقای جنوبی به رتبه سوم جام ملتهای آفریقا ۲۰۲۴ رسید و حتی با وجود حذف در مرحله یکهشتم جام ملتهای ۲۰۲۵، جایگاه بروس حفظ شد؛ نشانهای از اعتماد فدراسیون به پروژه او.
در کادر فنی، نام هلمَن مخالهله، وینگر سابق تیم ملی در جام جهانی ۱۹۹۸ نیز دیده میشود؛ بازیکنی که گفته میشود نقش مهمی در ساختار فنی تیم دارد و حتی در برخی گمانهزنیها از او به عنوان گزینه احتمالی سرمربیگری آینده یاد شده است. بروس خود درباره شرایط تیم میگوید: «مردم دوباره بافانا بافانا را دوست دارند و برای حمایت از ما به ورزشگاه میآیند.»
لیست تیم ملی آفریقای جنوبی به شرح ذیل است:
دروازهبانان: رونون ویلیامز (ماملودی سانداونز)، ریکاردو گاس (سیوله)، سیفو چین (اورلاندو پایرتس)
مدافعان: خلیسو مودائو (ماملودی سانداونز)، اولوتو ماخانیا (فیلادلفیا یونیون)، بردلی کراس (کایزر چیفز)، تابانگ ماتولودی (پولوکوانه سیتی)، نکوسیناتی سیبیسی (اورلاندو پایرتس)، اوبری مودیبا (ماملودی سانداونز)، خولومانی اندامانه (ماملودی سانداونز)، ایمه اوکون (هانوفر)، ساموکله کابینی (مولده)، امبکزلی امبوکازی (شیکاگو فایر)، کاموگلو سبلبلبه (اورلاندو پایرتس)
هافبکها: تبوهو موکوئنا (ماملودی سانداونز)، جیدن آدامز (ماملودی سانداونز)، تالنته امباتا (اورلاندو پایرتس)، اسپههلو سیتوله (توندلا)
مهاجمان: اسوین آپولیس (اورلاندو پایرتس)، تشپانگ مورمی (اورلاندو پایرتس)، اویدنس ماکگوپا (اورلاندو پایرتس)، لایل فاستر (برنلی)، تاپلو ماسکو (لیماسول)، اکرام راینرز (ماملودی سانداونز)، رلهبوهیله موفوکنگ (اورلاندو پایرتس)، تمبا زوانه (ماملودی)
ترکیب احتمالی آفریقای جنوبی
تحت هدایت هوگو بروس، آفریقای جنوبی از تیمی محتاط و کمجرأت که به سختی راهی تورنمنتهای بزرگ میشد، به مجموعهای تبدیل شده که حالا حضور در سه تورنمنت متوالی را تجربه کرده است؛ از جمله جام ملتهای آفریقا در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵ و همچنین جام جهانی پیشرو.
مربی بلژیکی در سال ۲۰۲۱ روی نیمکت بافانا بافانا نشست؛ زمانی که این تیم ۱۱ سال از حضور در جام جهانی فاصله داشت. آخرین صعود آنها از مرحله مقدماتی به جام جهانی نیز به سال ۲۰۰۲ برمیگردد، در حالی که در ۲۰۱۰ تنها به عنوان میزبان در رقابتها حاضر شدند.
مسیر صعود این دوره اما بدون حاشیه نبود. در یکی از بازیها مقابل لسوتو، آفریقای جنوبی در زمین ۲-۰ پیروز شد، اما به دلیل یک خطای اداری و استفاده از تبوهو موکوئنا، بازیکن محروم، نتیجه ۳-۰ به سود حریف تغییر کرد. این اتفاق باعث شد امتیاز مهمی از دست برود و صعود تا هفتههای پایانی در هالهای از اضطراب باقی بماند. در نهایت اما بافانا بافانا با تنها یک امتیاز اختلاف نسبت به نیجریه، صدرنشین گروه شد و جواز حضور در جام جهانی را گرفت.
رونون ویلیامز، کاپیتان و دروازهبان تیم، پس از قطعی شدن صعود در گفتوگو با SABC Sport گفت: «سفر شگفتانگیزی بود؛ پر از لحظات خوب و بد که در آن مجبور بودیم از همدیگر قدرت بگیریم.» با این حال، نگاه به جام جهانی پیشرو چندان ساده نیست. آفریقای جنوبی در گروهی دشوار با میزبانهای مشترک، مکزیک، کره جنوبی و جمهوری چک قرار گرفته و شانس صعود از مرحله گروهی برای نخستینبار در تاریخ، چالشی جدی به نظر میرسد.
بروس در واکنش به این شرایط گفته است: «این یک تجربه بسیار خوب برای تیم ما خواهد بود. بازی کردن مقابل چنین تیمهایی چیزی است که به آن نیاز داریم. چیزهای زیادی یاد خواهیم گرفت و بعد خواهیم دید. در فوتبال هر چیزی ممکن است. ما مثل همیشه خواهیم جنگید.»
ساختار تیمی آفریقای جنوبی در این دوره عمدتاً بر بازیکنان لیگ داخلی تکیه دارد. در خط حمله، نامهایی مانند رلبوهیل موفوکن و اوسوین آپولیس از مهرههای کلیدی محسوب میشوند و رویکرد اصلی تیم نیز بر ضدحمله و استفاده از فضاها بنا شده است.
با این حال، نتایج سال ۲۰۲۶ برای آنها چندان امیدوارکننده نبوده؛ ۲ شکست و ۲ تساوی تا پیش از ژوئن و تنها برد مقابل جامائیکا در آخرین دیدار دوستانه پیش از تورنمنت ثبت شده است.
ترکیب احتمالی: رونون ویلیامز؛ ایمه اوکون، امبکزلی امبوکازی، خولیسو مادوئو، اوربی مودیبا؛ یحیی سیتهوله، تالنته امباتها، تبوهو موکوئنا؛ اوسوین آپولیس، لیل فورستر و تشاپانگ مورمی.
