امیرمهدی ژوله: تصویر آن سرباز دستوپاداده خیره به روبهرو، از جلوی چشمم نمیرود
امیرمهدی ژوله، بازیگر و نویسنده در بخشی از یادداشتی خطاب به دخترش، از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چنین نوشت: «من تصویر آن سرباز دستوپاداده خیره به روبهرو، از جلوی چشمم نمیرود، کی بودی تو پسر؟ چه آشنایی، فامیلی، دوستی، کجا با هم بودیم دردت به سرم عزیز؟»
به گزارش اینتیتر به نقل از خبرآنلاین، امیرمهدی ژوله بازیگر و نویسنده از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، چنین نوشت:
«دخترم موشک و پهباد و پرتشدن پدر و مادرت از موج انفجار را دیدی، باقی دنیا همین کثافت است، به عروسکبازیت برس بابا.
من از نگاه تو به مادرت که «باز داره صدا میاد» قلبم میلرزد.
دختر دهساله چرا باید فرق صدای پدافند و موشک و پهپاد را تمییز بدهد؟
چرا من باید بلد باشم که با کدامشان بغض میکند، با کدام گریه؟
من از جنگ میترسم.
من از صدای موشک و پهپاد و پدافند و بغض و اشک و ترس دخترکانمان میترسم.
من میترسم فکر کنم به ترس بچههای میناب بین دو موشکی که توی سرشان خورد.
من میترسم فکر کنم به حال مادری که جنگ را با تکهتکهکردن پارهٔ تنش آغاز کردند.
من از جنگ میترسم.
من تصویر آن سرباز دستوپاداده خیره به روبهرو، از جلوی چشمم نمیرود،
کی بودی تو پسر؟
چه آشنایی، فامیلی، دوستی، کجا با هم بودیم دردت به سرم عزیز؟
دخترم جنگ بد است.
جنگ بدترین چیز این عالم بد است.
جنگ همه چیز را میکشد.
جنگ تنوع را از بین میبرد،
میانه را نابود میکند،
تعقل را به گوشه میراند.
جنگ حرف حساب را زائل میکند.
شعور را پشت شعار دفن میکند.
جنگ اقتصاد را عقب میاندازد،
اخلاق را عقب میاندازد،
آزادی را عقب میاندازد
جنگ آدمی را از آدمیت عقب میاندازد.
دخترم در خانهمان را سفت ببند.
پشت در را بینداز.
کسی در زد حرفهایش را گوش نکن،
دستهایش را ببین که خونآلود نباشد،
دندانهایش را ببین که تیز کرده نباشد.
دخترم همیشه آرزو کردم هیچ بچهای هیچوقت گریه نکند،
نه از فقر،
نه از یتیمی،
نه از جنگ
و نه از هیچچیز دیگر.
دیدی بچهها امسال چقدر گریه کردند.
از درد فقر،
از درد پدران و مادران به خاک افتاده، پدرها و مادرها چه به روزشان آمد از بچههای نازنینی که به خاک دادند...
بگردم برایتان پارههای تن من.
ببخشید دخترم، وطن یعنی هیچکدام از این اتفاقها نباید میافتاد.
ببخشید که نتوانستیم جلوی هیچ کدام را بگیریم، ببخشید ما را، ببخشید.»
