چرا گفتگوی ژیلا صادقی با پژمان بهروزی (عشق ابدی) جنجالی شد!؟
در ماههای گذشته نیز شایعات مختلفی درباره ارتباط احتمالی عوامل این برنامه با برخی جریانهای داخلی مطرح شده بود؛ شایعاتی که پس از انتشار تصاویری از رضا رشیدپور در کنار تعدادی از شرکتکنندگان این برنامه بیشتر مورد توجه قرار گرفت.
به گزارش اینتیتر به نقل از برترینها،شب گذشته تصاویر فردی به نام پژمان بهروزی، از شرکتکنندگان برنامه جنجالی «عشق ابدی»، در شبکههای اجتماعی دست به دست شد؛ اما این بار نه در قاب یک رئالیتیشوی اینترنتی، بلکه در یکی از برنامههای تلویزیون رسمی. بهروزی مهمان برنامه «خط قرمز» با اجرای ژیلا صادقی در شبکه سه بود و درباره تغییرات فکری و شخصی خود، حضورش در «عشق ابدی» و همچنین مواضع جدیدش درباره جمهوری اسلامی صحبت کرد؛ حضوری که خیلی زود واکنشهای مختلفی را در فضای مجازی به همراه داشت.
ماجرا از چند ماه قبل آغاز شد؛ زمانی که تصویری از پیمان (پژمان بهروزی) در جریان تجمعات شبانه تهران منتشر شد و نام او را دوباره بر سر زبانها انداخت. او که پیشتر با حضور در «عشق ابدی» به شهرت رسیده بود، حالا در موقعیتی متفاوت ظاهر شده بود؛ چهرهای که یک روز در یک برنامه سرگرمی خارج از چارچوبهای رسمی تلویزیون دیده میشد و حالا در برنامهای از شبکه سه درباره تغییر نگاه و باورهایش سخن میگفت.
ژیلا صادقی در «خط قرمز» با دعوت از بهروزی تلاش کرد حضور او را بهعنوان نمونهای از تغییر مسیر یک چهره شناختهشده معرفی کند. بهروزی نیز در بخشی از صحبتهایش تاکید کرد که علاقهای به دیده شدن ندارد و مدعی شد که حضورش در «عشق ابدی» حاصل یک انتخاب آگاهانه برای شهرت نبوده است. او گفت: «من گول خوردم وگرنه از بچگی انقلابی بودم.»
او درباره حضورش در این برنامه نیز توضیح داد: «متاسفانه من اول که رفتم تو برنامه نه میدانستم قرار است بروم چه برنامهای، نه میدانستم چه برنامهای هست. من اهل ماجراجویی هستم و دوستم قرار بود من را برای یک مسابقه ورزشی دعوت کند که ساخته نشد و من را به آن برنامه دعوت کرد.»
با این حال، همین توضیحات باعث شد دوباره بحث درباره خود «عشق ابدی» و حواشی پیرامون آن داغ شود. این برنامه که در ترکیه تولید و ضبط شده، از همان ابتدا با انتقادهای فراوانی درباره محتوا، ساختار و کیفیت مواجه بود. منتقدان معتقد بودند «عشق ابدی» نه از نظر فرم به استانداردهای رایج رئالیتیشوهای موفق جهان نزدیک شده و نه از نظر محتوایی توانسته فراتر از نمایش روابط و حاشیههای روزمره حرکت کند.
در ماههای گذشته نیز شایعات مختلفی درباره ارتباط احتمالی عوامل این برنامه با برخی جریانهای داخلی مطرح شده بود؛ شایعاتی که پس از انتشار تصاویری از رضا رشیدپور در کنار تعدادی از شرکتکنندگان این برنامه بیشتر مورد توجه قرار گرفت. حالا حضور یکی از چهرههای اصلی این برنامه در یک برنامه تلویزیونی رسمی، بار دیگر به این گمانهزنیها درباره ارتباط احتمالی سازندگان آن با برخی جریانهای داخلی مواجه شده و به طور کلی ماجرای عشق ابدی را مشکوکتر از همیشه کرده است. البته شاید هم صرفا با یک اتفاق رسانهای مواجه هستیم. کسی نمیداند!
البته فارغ از این حواشی، مسئله اصلی شاید جایگاه خود «عشق ابدی» در فضای رسانهای ایران باشد. این برنامه در فصل گذشته با اجرای پرستو صالحی تلاش کرد ترکیبی از سرگرمی، رقابت و روابط عاطفی را ارائه دهد؛ اما در نهایت بیشتر به یک برنامه سبک و گذرا شباهت پیدا کرد. اجرای صالحی نیز اگرچه برای بخشی از مخاطبان جذاب بود، اما از سوی دیگر با انتقادهایی درباره سطح محتوا و شیوه روایت مواجه شد.
این جنس برنامهها معمولا مخاطب خود را در میان گروههایی پیدا میکنند که به دنبال سرگرمی سریع و محتوای غیررسمی هستند؛ اما برای مخاطبانی که انتظار روایت حرفهایتر، شخصیتپردازی دقیقتر یا ساختاری نزدیکتر به استانداردهای جهانی دارند، چندان جذابیتی ایجاد نمیکنند. در واقع «عشق ابدی» بیش از آنکه بتواند یک جریان فرهنگی تازه ایجاد کند، به محصولی مصرفی در فضای شبکههای اجتماعی تبدیل شد.
در فصل جدید نیز تغییر مجری و حضور سحر قریشی به جای پرستو صالحی نتوانسته تغییری اساسی در این مسیر ایجاد کند. حتی برخی معتقدند اجرای جدید نیز فاصله زیادی با همان استانداردهای محدود فصل قبل دارد. به همین دلیل، شاید مهمترین اتفاق پیرامون «عشق ابدی» سرنوشت شرکتکنندگان آن باشد؛ اینکه چگونه چهرههایی که از یک فضای سرگرمی غیررسمی به شهرت رسیدهاند، ناگهان در موقعیتهای کاملا متفاوت رسانهای قرار میگیرند و به بخشی از روایتهای رسمی تبدیل میشوند.
