به بهانه تولد پنج سالگی رسانه خبری این تیتر

به گزارش اینتیتر ، این اولین باری است که می خواهم مستقیما برای خود این تیتر بنویسم. همیشه این تیتر را به چشم فرزندم دیدم. ممکن است بگویید من هم مانند هنرمندانی حرف میزنم که آثارشان را مثل فرزندان خود می دانند. اما در مورد این تیتر، داستان جور دیگری است.

حدود یک سال برای تحقیق و طراحی و ایده پردازی اولیه و از همه مهمتر انتخاب یک نام که خودش بزرگترین چالش این حوزه بود ( تمامی دامنه های خوب و البته مرتبط خریداری شده بود ) وقت صرف شد. همکاری با بعضی از دوستان برای راه اندازی بعد از این یک سال هم به مشکل خورد تا بالاخره به دست خیر و پر برکت یک از دوستانم که امروز در جایگاه مدیر فنی سایت همچنان خیر رسانی می کند در بیست و پنجم شهریور ماه هزار و سیصد و نود و پنج رسانه خبری این تیتر به صورت آزمایشی شروع به کار کرد.

از ابتدای راه بنای این سایت اطلاع رسانی و حرکت در راستای آگاهی بخشی به عموم جامعه در عین بی طرفی و البته از همه مهم تر زیر پرچم قانون بود. پس از همان ابتدا برای اخذ مجوز از معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد اسلامی اقدام کردم.

حدود دو سال بعد در تاریخ هفتم آذر ماه سال هزار و سیصد و نود هفت بالاخره به صورت رسمی و با مجوز ارشاد به مسیر پر تلاطم خبری ادامه دادیم.

در تمام این مدت با همه ی سختی هایی که پیش روی داشتیم همچنان ایستادیم تا نه فقط به عنوان یک کسب و کار بلکه به عنوان یک مسئولیت اجتماعی آنچه که در این باب می دانستیم را در راه آگاهی رسانی برای همه خرج کنیم.

به هر حال عملکرد مستقل بدون جهت خاص سیاسی، نداشتن وابستگی به فرد و یا شخصیتی خاص و از همه مهم تر وجود رقبای بسیار بزرگ، کهنه کار و البته ارزشمند، سختی را برای ما صد چندان می کرد.

نبود سرمایه در رسانه ها اغلب موجب ورشکستگی آنها می شود. اما به لطف سرمایه گذاری خداوند متعال و همراهی همه مخاطبان عزیز که بسیاری از آنها از ابتدا تا امروز علی رغم کم کاری ها و در مقاطعی، عدم فعالیت این رسانه همیشه ما را یاری کردند، امروز باید در تولد پنج سالگی این فرزند کوچک رسانه شکر گذار باشیم و جشن بگیریم.

شاید با همه ی این سختی ها فکر نمی کردم پنج سال بعد مثل چنین روزی یادداشتی بر مرور این روز ها بنویسیم. ولی قطعا امروز محقق نمی شد مگر به همکاری و همدلی زنان و مردانی که طی این سال ها در نقش های مختلف مرا در این مسیر همراهی کردند.

همکارانی که در تمام سختی ها و کمبود ها با قدرت به بدنه بی جان این تیتر جان بخشیدند. چه آنهایی که دیگر در کنار ما نیستند و چه همه عزیزانی که شبانه روز سخت کوشانه برای اهدافمان می جنگند، به گرمی دستان نشان را می فشارم. البته شاید با وجود پاندمی کووید نوزده این افتخار را در واقعیت پیدا نکنم، اما مطمئن هستم به زودی به لطف پروردگار این بیماری کنترل شده و فرصت خدمت گذاری نزدیک تر به همکارانم را خواهم یافت.

در پایان خداوند بزرگ را شاکرم که این فرصت را به ما داد تا بتوانیم قدمی هرچند کوچک در مسیر آگاهی برای مردم عزیز کشورمان برداریم. امیدوارم تا هر لحظه که مشغول به فعالیت هستیم بتوانیم به نحوه احسن از پس این مسئولیت سنگین برآییم.

رحیم کرمی