حمایت از گامبی وزیر

اینتیتر - آرش شایان؛ حتما اگر به خودم باشد با نقدهای تندی شروع میکنم، البته که این برای گامبی وزیر کمی بی انصافی است ولی چه کنم که در نقد بی انصاف هستم.

اولین نکته که شاید نه تنها من بلکه بسیاری از مخاطبان را آزرده کرد، طولانی بودن بیش از اندازه این سریال بود. در حالی که حتی پنج قسمت هم برای این سریال بسیار زیاد بود اما خوب تجارت نتفلیکس و دوستان احتمالا با نظر من مخالف هستند.

از آنجایی که هیچ وقت عادت ندارم نقدم را دو قطبی بنویسم، یکباره مثبت و یا یکباره منفی همه آنچه دیدم خوب و بد با هم بیان خواهم کرد.

درباره فرم و محتوای گامبی وزیر

قطعا رنگ های فراوان و چشم نواز، برخی نماهای حیرت انگیز و از همه مهمتر لوکیشن های بسیار خوب این سریال که ما را با خود به دهه ۱۹۵۰ میلادی می برد، همه دستاوردی است که با حرکت های درست دوربین در سراسر سریال به دست می آید.

اما شخصیت پردازی ضعیف در برخی از کاراکترهای مهم و تاثیر گذار یکی از نکات بارز منفی این سریال است. با توجه به اینکه به زعم من دو قسمت هم بیشتر از نیاز برای تولید آن صرف شده، این شخصیت پردازی ضعیف بسیار تعجب آور است.

خشم، غرور، وابستگی های مخرب، روابط غیرمتعارف و بسیاری از اختلالات شخصیتی دیگر، اصلی ترین کلمات کلیدی داستان را به خود اختصاص می دهند ولی در هیچ جایی از آن توضیح درستی از چرایی آنها به ما نمی دهد.

این مقدار از عدم معرفت از بس هارمن، شخصیت اصلی سریال در تمامی داستان قدری غیر عادی به نظر می رسد. شاید شما با من مخالف باشید ولی در طبیعت بدترین شخصیت انسانی هم این مقدار بی معرفتی کمی اغراق آمیز به نظر میرسد در حالی که حتی الیزابت هارمن مهمترین بدهی اش را به تاثیرگذارترین فرد زندگیش هیچ گاه پرداخت نمی کند. شاید تلاش کارگردان در قسمت پایانی نیز برای جبران آن، تلاشی مذبوحانه به نظر می رسد.

حمایت؛ هسته اصلی داستان گامبی وزیر

قطع به یقین مهمترین و اصلی ترین علت جذابیت این سریال چیزی نیست جز تاثیر جادویی مفهوم واقعی و بی نظیر حمایت. حمایتی از جنس طلایی و بدون چشم داشت و ریاکاری. حمایت های درخشانی که در تک تک لحظات داستان به چشم می خورد. حمایت هایی که دیده نمی شود ولی جاودانه است. حمایتی همه جانبه که در سکانس های متعدد سریال اشک شوق را بر گونه هایمان جاری می کند. به جرات اقرار می کنم تا قبل از گامبی وزیر هیچ وقت واژه حمایت را به درستی که در این داستان نشان داده شده بود را ندیده بودم.

شطرنج مرموز و دوست داشتنی

شک ندارم بعد از دیدن این سریال شما هم به بازی شطرنج علاقه مند خواهید شد. رقابتی که در داستان مشاهده می کنیم و حس همزاد پنداری که در ما پدیدار می شود، قلقلکی به وجودمان می اندازد تا بازی شطرنج را تجربه کنیم. ولی آیا این حس برای علاقه مندان به شطرنج و بازیکنان حرفه ای این رشته هم همینطور است؟ اگر از من بپرسید قطعا جوابم منفی است زیرا با اینکه موضوع اصلی سریال حول محور بازی شطرنج می چرخد اما هیچ کدام از جذابیت های این ورزش را به ما نشان نمی دهد. البته توقع ندارم که سریالی که قرار است سرگرم کننده باشد آموزش تخصصی بدهد اما احساس می کنم جای چیزی خالی است. به هر حال مخاطب حداقل حق دارد بداند گامبی وزیر دقیقا چه نوع حرکتی است!

سیاست زدگی پنهان

و اما از هر چه بگذریم سخن دوست خوشتر است. آنطور که از ظاهر بر می آید، این سریال تلاش کرد که در خود فاصله ای عمیق بین دنیای واقعی و دنیای سیاست ایجاد کند. بارها و بارها شاهد دست رد بس هارمن به سینه اهالی قدرت و تلاش در جهت اقتدار و آزادی خواهی یک آمریکایی یتیم بودیم اما غلط نکنم این هم بازی ای بیش نبود وگرنه چه دلیلی داشت این همه رقابت سرسختانه با روس ها.

شاید شما بگویید اشتباه می کنم زیرا شطرنج اساسا برای روسهاست اما نظر من چیزی دیگری است چون فوتبال هم برای انگلیسی هاست ولی الزاما آنها بهترین فوتبالیست های دنیا نبوده اند.