خاطره علیرضا داودنژاد از علی لاریجانی

به گزارش اینتیتر به نقل از  ایسنا، علیرضا داوودنژاد فیلمنامه‌نویس و کارگردان سینما در پی شهادت علی لاریجانی دبیر شورایعالی امنیت ملی و نماینده رهبری در آن شورا چنین نوشت:

«علی لاریجانی علی فیلم «نیاز» بود؛ هیچ مخاطبی مثل او بابت ساختن این فیلم به من احترام نگذاشت.

به یاد دارم عصبانی سرم را زیر انداخته بودم و وارد وزارت ارشاد شدم و یک‌سر به سراغ دفتر وزیر رفتم و بدون قرار قبلی ملاقات خواستم؛ منشی زنگ زد و بلافاصله در را باز کرد و من وارد اطاق وزیر شدم. لاریجانی را دیدم که با آغوش گشاده و اظهار خوشحالی از این ملاقات به سراغم آمد و روبوسی کردیم و صندلی را عقب کشید و در بیرون آوردن پالتو کمکم کرد و خودش پالتو را گرفت و  پشت صندلی انداخت و از من خواهش کرد بنشینم.

خودش پشت میز رفت و با به‌به و چه‌چه از فیلم «نیاز» نشست؛ جز کیارستمی و تقوایی کسی را ندیدم که مثل او آن همه از دیدن فیلم «نیاز» لذت برده باشد؛ او با شنیدن گلایه من از برخورد بعضی نهادها در جا گوشی را برداشت و با مسئولان اصلی آنها تماس گرفت و با لحن مواخذه صحبت کرد؛ باورم نمی‌شد و خنده‌ام گرفته بود و خنده‌دارتر این که از او خواستم سلام مرا به آن‌ها برساند و  رساند...

وقتی در تلویزیون او را می‌دیدم که نشسته و به ترامپ می‌گوید یقه‌ات را رها نمی‌کنیم یاد علی فیلم «نیاز» افتادم که زده و خورده گریبان حریف قلدرش را گرفته بود و می‌گفت: هرکی تا آخرش وایساد!  همان حریف که در انتهای فیلم با تحسین و احترام از او یاد می‌کند:  «علی مرده...مرد»؛ او رسم فتوت و جوانمردی را به‌جا آورد...علی لاریجانی برای من علی فیلم «نیاز» شد؛ روحش شاد.»