روایت زیدآبادی از دیدار سیاسیون با پزشکیان؛ از نگرانی ظریف تاهشدار درباره عمیق‌تر شدن بحران
زیدآبادی گفت: به نظر می‌رسد دولت یا شخص رئیس‌جمهور درصدد است صدای موافقان تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نیز در جامعه بلند شود، چراکه به اعتقاد من اکثریت ایرانی‌ها نگاه مثبتی به این تفاهم‌نامه دارند، اما صدای مخالفان که اقلیت هستند، بسیار بلندتر شنیده می‌شود.
به گزارش اینتیتر به نقل از ایسنا، احمد زیدآبادی با انتشار ویدئویی ضمن تشریح جزییات دیدار فعالان احزاب اصلاح طلب و جمعی از کنشگران سیاسی_ اجتماعی با رئیس جمهور گفت: برخلاف دو دفعه قبل، این بار کسانی که به ساختمان کوثر دعوت شده بودند، عموماً از نیروهای طرفدار اصلاحات یا منتقدان وضعیت موجود بودند و از نیروهای اصولگرا، چه معتدل و چه تندرو، خبری نبود.
وی در ادامه اظهار کرد: به نظرم رسید که این جلسه بیشتر با این هدف برگزار شده که درباره تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، نظرات این جمع شنیده شود. همچنین به نظرم می‌رسد ریاست جمهوری، یا نهاد ریاست جمهوری و یا خود آقای پزشکیان، درصدد است یک صدا هم در جامعه به نفع تفاهم‌نامه بلند شود.
این فعال سیاسی با بیان اینکه «واقعیت این است که اکثریت ایرانی‌ها نظر مثبتی درباره تفاهم‌نامه اسلام‌آباد دارند» تصریح کرد: چهره‌های سیاسی که از این تفاهم نامه حمایت می‌کنند زیاد هستند، اما معمولاً سکوت کرده‌اند یا حرف نمی‌زنند. در عوض، صدای مخالفان که بسیار کم و در اقلیت هستند، بسیار بلند است؛ به‌گونه‌ای که گویی جو جامعه کاملاً در اختیار آنهاست.
وی در ادامه تاکید کرد: فکر می‌کنم علاقه‌ای در نهاد ریاست جمهوری وجود دارد که صداهای بیشتری درباره تفاهم‌نامه شنیده و مطرح شود.
زیدآبادی با اشاره به تعداد شرکت‌کنندگان در این نشست گفت: تعداد قابل توجهی در این جلسه شرکت کرده بودند و حدود ۱۰ نفر، هر کدام به مدت پنج دقیقه صحبت کردند. از جمله کسانی که صحبت کرد، آقای ظریف بود. صحبت‌ها متفاوت بود؛ بعضی از آنها نکات استراتژیک داشت، برخی هشدارآمیز بود و بعضی نیز توضیح وضعیت موجود بود.
این فعال سیاسی با اشاره به اظهارات محمدجواد ظریف در این نشست افزود: به نظرم رسید آقای ظریف مقدار زیادی نگران حمله مجدد به ایران است و اوضاع را بحرانی می‌دید. هشدارهای او نسبت به دیگران غلیظ‌تر و شدیدتر بود.
روایت از سخنان رئیس‌جمهور
وی درباره سخنان رئیس‌جمهور نیز گفت: در پایان، خود آقای پزشکیان صحبت کرد و به نظر من موضوع خاصی هم به یک معنا مطرح نشد و بیشتر توضیح نظرات قبلی بود.
این فعال سیاسی در ادامه گفت: در انتها من نیز یک پرسش حدوداً نیم‌دقیقه‌ای مطرح کردم، چون وقت کم بود. حالا یا صحبت من بد شنیده شد یا من بد این موضوع را گفتم. آقای پزشکیان تصور کرد که دارم او را در یک زمینه خاص مورد انتقاد قرار می‌دهم، در حالی که در آن زمینه خاص، اتفاقاً شاید خیلی هم انتقاد نداشته باشم. بعد توضیح دادم که اساساً پرسش من معطوف به چه موضوعی بود، اما پاسخ ایشان خیلی ارتباطی با این داستان نداشت.
وی با بیان اینکه دو موضوع در این جلسه برایش نگران‌کننده بوده است افزود: چیزی که آنجا به نظر من نگران‌کننده بود، یکی این بود که هم کسانی که صحبت کردند و هم خود رئیس‌جمهور و همکارانش تصورشان این است که وقت خیلی زیادی وجود دارد تا شما دائم رایزنی کنید، از روش متقاعدکنندگی استفاده کنید و نهایتاً بتوانید همه را مجاب کنید که باید به تفاهم نامه برگردید.
این فعال سیاسی تصریح کرد: در حالی که به نظر من شرایط بسیار خطیر است. من چیزی هم آماده کرده بودم. جزو سخنرانان نبودم، اما اگر قرار بود صحبت کنم، می‌خواستم بگویم که ما با عمیق‌ترین بحران تاریخی ایران روبه‌رو هستیم؛ بحرانی که از نظر بُعد، عمق، وسعت، ارتفاع و ژرفا واقعاً سابقه ندارد.
وی ادامه داد: در مواجهه با این بحران، اول باید این بحران را شناخت؛ یعنی یک نفر باید درک همه‌جانبه‌ای از این بحران همه‌جانبه داشته باشد و دوم اینکه با شجاعت و به سرعت تصمیم‌گیری شود.
وی افزود: تصمیم‌گیری صریح هم مستلزم این است که یک ساختار تصمیم‌گیری بسیار منسجم وجود داشته باشد، با ارتباطات بسیار نزدیک و هماهنگ که بتواند این کار را انجام دهد؛ چیزی که در شرایط حاضر مفقود است.
این فعال سیاسی با اشاره به پیچیدگی شرایط موجود اظهار کرد: از همه این موارد، چیزی که خیلی می‌تواند نگران‌کننده باشد، این است که آنچه برای انجام این کار اساساً لازم است، وجود ندارد. یکی از پیچیدگی‌های موضوع این است که خودِ ادراک این وضعیت کار ساده‌ای نیست.
وی ادامه داد: آدم‌هایی در حد کسانی مثل نیکسون می‌خواهد؛ یعنی با آن زیرکی و زرنگی و مشاورانی مثلاً در حد کیسینجر که این اوضاع را بشود درک و کنترل کرد. اما اصلاً این حرف‌ها نیست.وضعیت بی‌نهایت پیچیده شده، در حالی که ما متأسفانه همچنان در همان سطح سادگی مانده‌ایم. بنابراین یکی از مشکلاتی که می‌خواستم روی آن تأکید کنم، همین است که اصلا زمانی نیست.
