ماجرای بیماری پوستی ترانه علیدوستی چیست؟ | چرا پوست ترانه علیدوستی قرمز است؟

به گزارش اینتیتر، خبر ابتلای ناگهانی ترانه علیدوستی، بازیگر مطرح سینمای ایران، خیلی زود موجی از نگرانی را در میان مخاطبان و رسانه‌ها به راه انداخت. در روزهای ابتدایی، گمانه‌ زنی‌های مختلفی مطرح می‌شد؛ از یک حساسیت ساده پوستی گرفته تا احتمال وجود بیماری‌های زمینه‌ای. اما با گذشت زمان، مشخص شد که موضوع جدی‌تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌شد.

ترانه علیدوستی در واقع با بیماری نادری به نام سندرم DRESS روبه‌رو شده؛ نوعی واکنش شدید و غیرعادی بدن به برخی داروها که می‌تواند علاوه بر پوست، اندام‌های حیاتی را نیز درگیر کند. او مدتی را در بیمارستان کسری تحت درمان گذراند؛ دوره‌ای سخت که نگرانی‌های زیادی را برای خودش و اطرافیانش به همراه داشت.

هرچند خبرهای اخیر از بهبود نسبی وضعیت این بازیگر حکایت دارد، اما این اتفاق بار دیگر توجه‌ها را به بیماری‌ای جلب کرد که کمتر درباره آن صحبت شده است. در ادامه این مطلب، نگاهی دقیق‌ تر خواهیم داشت به سندرم DRESS؛ از علت بروز و علائم آن گرفته تا روش‌های تشخیص و درمان، تا بدانیم این بیماری چیست و چرا شناخت به‌موقع آن اهمیت زیادی دارد!

سندرم درِس (DRESS) چیست و چرا ترانه علیدوستی به آن مبتلا شد؟

وقتی اسم حساسیت دارویی به میان می‌آید، اغلب ما به علائم خفیفی مثل خارش یا قرمزی پوست فکر می‌کنیم. اما سندرم درِس چیزی فراتر از یک واکنش ساده بدن به دارو است و می‌تواند بدن را به‌طور جدی درگیر کند.

DRESS مخفف عبارت Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms است؛ یعنی واکنش شدید بدن به برخی داروها که همراه با افزایش نوعی گلبول سفید به نام «ائوزینوفیل» و درگیری هم‌زمان چندین بخش از بدن رخ می‌دهد. در این وضعیت، سیستم ایمنی به‌جای دفاع، به اشتباه به بافت‌های خود بدن حمله می‌کند!

درباره ترانه علیدوستی، آن‌طور که اعلام شده، مصرف برخی داروها باعث فعال شدن بیش‌ازحد سیستم ایمنی او شده است. به دلیل رعایت حریم خصوصی پزشکی، نام این داروها منتشر نشده، اما چنین واکنش‌هایی معمولاً ناگهانی به نظر می‌رسند، در حالی که در واقع با تأخیری چند هفته‌ای بروز می‌کنند.

سندرم درِس معمولاً بین ۲ تا ۸ هفته پس از شروع مصرف دارو خود را نشان می‌دهد؛ موضوعی که تشخیص آن را دشوار می‌کند و گاهی باعث می‌شود علائم اولیه با بیماری‌های ساده‌تر اشتباه گرفته شوند. همین تأخیر و پیچیدگی باعث می‌شود علائم اولیه سندرم DRESS گاهی با بیماری‌های پوستی شایع‌تر مثل قارچ پوستی یا حساسیت‌های ساده اشتباه گرفته شوند؛ در حالی‌ که تفاوت این بیماری‌ها در درگیری ارگان‌های داخلی و شدت واکنش سیستم ایمنی است.

علائم کلیدی و نشانه‌های هشدار دهنده بیماری پوستی DRESS

این بیماری معمولاً با یک سه‌گانه کلاسیک شناخته می‌شود: تب، بثورات پوستی و درگیری ارگان‌های داخلی. بیایید نگاهی دقیق‌ تر به این علائم بیندازیم تا در صورت مشاهده، سریعاً اقدام کنید:

۱. تب بالا و مداوم

تب معمولاً اولین نشانه است. این تب اغلب بالای ۳۸.۵ درجه سانتی‌گراد است و با داروهای تب‌بر معمولی به سختی کنترل می‌شود.

۲. درگیری‌های گسترده پوستی

پوست بیمار دچار قرمزی (راش) می‌شود که از صورت و گردن شروع شده و به سرعت تمام بدن را می‌پوشاند. در موارد شدید، تورم (ادم) در ناحیه صورت، به خصوص دور چشم‌ها، بسیار شایع است.

در واقع، پس از اینکه التهاب و قرمزی اولیه (راش) فروکش می‌کند، پوست وارد فاز ترمیمی می‌شود که با مشخصات زیر همراه است:

• لایه لایه شدن پوست: پوسته‌های ظریف یا حتی ورقه‌های بزرگ از سطح پوست جدا می‌شوند که این فرآیند معمولاً از صورت شروع شده و به سمت اندام‌ها می‌رود.
• حساسیت شدید: پوست زیرین که تازه تشکیل شده، بسیار نازک، حساس و قرمز است و نیاز به مراقبت‌های شدید بهداشتی برای جلوگیری از عفونت دارد.
• خارش در مرحله بهبودی: برخلاف مراحل اولیه که بیشتر با سوزش و درد همراه است، در مرحله پوست‌اندازی، خارش شدید می‌تواند برای بیمار بسیار آزاردهنده باشد.

۳. تورم غدد لنفاوی

در بیشتر بیماران، غدد لنفاوی در نواحی مختلف بدن (گردن، زیر بغل، کشاله ران) متورم و دردناک می‌شوند.

۴. آسیب به کبد و کلیه

این خطرناک‌ترین بخش داستان است. التهاب کبد (هپاتیت) در اکثر بیماران مبتلا به DRESS دیده می‌شود که اگر به موقع تشخیص داده نشود، منجر به نارسایی کبدی خواهد شد.

علامت	شیوع در بیماران (حدودی)	اهمیت در تشخیص
تب شدید	۹۰% – ۱۰۰%	بسیار بالا
راش پوستی	۸۰% – ۹۰%	علامت ظاهری اصلی
افزایش ائوزینوفیل خون	۷۰% – ۹۰%	تشخیص آزمایشگاهی
آسیب کبدی	۵۰% – ۸۰%	عامل اصلی خطر مرگ

چرا تشخیص سندرم درس (DRESS) دشوار است؟

بر اساس گزارش هیئت آمریکایی استئوپاتیک پوست، سندرم DRESS یک واکنش نادر اما جدی به دارو است که تنها در موارد معدود رخ می‌دهد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که بروز این بیماری پس از قرار گرفتن در معرض داروهای محرک، در حدود ۱ مورد در هر ۱۰۰۰ تا ۱ مورد در هر ۱۰ ۰۰۰ نفر است؛ یعنی‌ در مقایسه با واکنش‌های معمول دارویی، نسبتاً غیر معمول به شمار می‌آید.

همین نادر بودن باعث شده بسیاری از پزشکان در مواجهه با آن شناخت کافی نداشته باشند و تشخیص در مراحل اولیه با تأخیر همراه شود. علائم DRESS معمولاً ۲ تا ۶ هفته پس از شروع مصرف داروی محرک بروز می‌کنند و می‌توانند هم روی پوست و هم روی اندام‌های مختلف بدن تأثیر بگذارند.

داروهای متهم؛ چه موادی باعث بروز این فاجعه می‌شوند؟

هرچند هر دارویی می‌تواند باعث حساسیت شود، اما برخی گروه‌های دارویی در «لیست داروهای پرخطر سندرم DRESS» جایگاه ویژه‌ای دارند. این واکنش معمولاً نتیجه ترکیب ویژگی‌های ژنتیکی فرد و مصرف یکی از این داروها است. بر اساس مطالعات و تجربه‌های پزشکی، متهمان اصلی معمولاً شامل موارد زیر هستند:

• داروهای ضد تشنج: مانند کاربامازپین، فنی‌توئین، فنووباربیتال و لاموتریژین.
• آنتی‌بیوتیک‌ها: به ویژه مینوسیکلین (که برای آکنه استفاده می‌شود)، سولفونامیدها و وانکومایسین.
• داروی نقرس: آلوپورینول که یکی از شایع‌ترین علل بروز این سندرم در جهان است.
• داروهای ضد ویروس: به خصوص داروهایی که برای درمان HIV تجویز می‌شوند (مانند آباکاویر و نویراپین).
• داروهای ضد سل: مانند اتامبوتول، ریفامپین و ایزونیازید.
• داپسون: دارویی که برای درمان جذام و برخی بیماری‌های پوستی خاص به کار می‌رود.
• داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs): در موارد نادر، داروهایی مثل دیکلوفناک یا ایبوپروفن می‌توانند محرک باشند.

فرآیند درمان و بهبودی سندرم DRESS

درمان سندرم DRESS یک مسیر طولانی و مرحله‌ای است و نیاز به صبر و دقت دارد. اولین و مهم‌ترین گام، شناسایی و قطع فوری داروی مسبب بیماری است تا واکنش سیستم ایمنی متوقف شود.

مراحل اصلی درمان معمولاً شامل موارد زیر است:

• استروئیدهای سیستمیک: تزریق دوزهای کنترل‌شده کورتون برای سرکوب سیستم ایمنی تحریک‌شده.
• مایع‌درمانی و تعادل الکترولیت‌ها: برای حمایت از کلیه‌ها و کبد و پیشگیری از آسیب‌های ثانویه.
• مراقبت‌های پوستی ویژه: استفاده از پانسمان‌های مرطوب و کرم‌های ترکیبی برای جلوگیری از عفونت‌های ثانویه و کمک به ترمیم پوست.
• پایش مداوم ارگان‌ها: آزمایش‌های روزانه عملکرد کبد و کلیه برای اطمینان از سلامت اندام‌های حیاتی.

با مراقبت دقیق و پیگیری منظم، بدن معمولاً پاسخ مناسبی به درمان‌ها می‌دهد. با این حال، اثرات بیماری می‌تواند چند ماه پس از بهبودی اولیه نیز باقی بماند و لازم است فرد تحت چک‌آپ‌های دوره‌ای قرار گیرد تا روند بهبودی کامل تضمین شود.

پیشگیری؛ آیا می‌توان از سندرم درِس جلوگیری کرد؟

حقیقت تلخ این است که پیش‌بینی این بیماری تقریباً غیرممکن است. هیچ تست ژنتیکی روتینی وجود ندارد که بگوید شما به فلان دارو حساسیت شدید خواهید داشت (مگر در موارد خاص برای برخی نژادها و داروهای خاص). با این حال، رعایت چند نکته می‌تواند از فجایع بعدی جلوگیری کند:

• هرگز دارویی را بدون نسخه و مشورت پزشک مصرف نکنید.
• تاریخچه حساسیت‌های دارویی خود را همیشه همراه داشته باشید.
• در صورت بروز تب و جوش‌های پوستی همزمان، فوراً به اورژانس مراجعه کنید.