جزئیات نقشه راه چین برای فرود انسان روی ماه تا پیش از سال ۲۰۳۰ مشخص شد

به گزارش اینتیتر به نقل از فرارو، چین اطلاعات بیشتری در مورد چگونگی برنامه‌ریزی برای فرود تایکونات‌ها روی ماه تا سال ۲۰۳۰ به اشتراک می‌گذارد. توسعه موشک لانگ مارچ-۱۰، فضاپیمای خدمه منگژو و فرودگر قمری لانیو مدتی است که در حال انجام است، اما نحوه انتظار آنها برای اجرای فرود، اکنون به اشتراک گذاشته شده است.

به نقل از spacepolicyonline، طرح کلی در هفتمین سمپوزیوم فضایی سرنشین‌دار در پکن در این آخر هفته توسط وانگ شیانگ، طراح ارشد برنامه اکتشاف ماه، توضیح داده شد و توسط رسانه‌های خبری چینی از جمله شینهوا و CCTV و در رسانه‌های اجتماعی گزارش شد.

آنها از استراتژی "دو پرتاب، ملاقات در مدار ماه" استفاده خواهند کرد که در آن منگژو ("کشتی رویایی") و لانیو ("در آغوش ماه") به طور جداگانه پرتاب شده و در مدار ماه پهلو می‌گیرند. دو نفر از سه تایکونات از منگژو به لانیو برای سفر به سطح ماه و بازگشت از آن منتقل می‌شوند و برای بازگشت به زمین به منگژو باز می‌گردند.

چین از سال ۲۰۲۳ اعلام کرده است که تایکونات‌ها را قبل از سال ۲۰۳۰ به ماه خواهد فرستاد. CNSpaceflight در X اسلایدی از ارائه وانگ را منتشر کرد که نشان می‌دهد سه پرواز آزمایشی بدون سرنشین قبل از فرود سرنشین‌دار در سال ۲۰۳۰ انجام خواهد شد: یک پرواز آزمایشی منگژو به مدار زمین در سال ۲۰۲۷، یک آزمایش فرود قمری در لانیو در سال ۲۰۲۸ و یک تمرین کامل از کل مراحل پرتاب و فرود با دو پرتاب موشک و یک فرود قمری در سال ۲۰۲۹.

جرد ایزاکمن، مدیر ناسا، قصد دارد فضانوردان آمریکایی را قبل از رسیدن تایکونات‌های چینی به ماه بازگرداند. رئیس جمهور ترامپ برنامه آرتمیس را در دوره اول ریاست جمهوری خود با هدف فرود در سال ۲۰۲۴ آغاز کرد، اما این مهلت بارها به تعویق افتاده است. ایزاکمن تأکید می‌کند که برنامه فضایی چین به سرعت در حال پیشرفت است و این «مسابقه فضایی» نزدیک‌تر از آن چیزی است که باید باشد. در کنفرانس خبری شتاب آرتمیس در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، او استدلال کرد که «وزن اینرسی نهادی و اولویت‌های نابجا و دهه‌ها تصمیم، که برخی به ما و برخی دیگر به دست خودمان تحمیل شده است، مانع برنامه فضایی آمریکا شده است.»

ناسا در سال ۲۰۲۱ با اسپیس‌ایکس و در سال ۲۰۲۳ با بلو اوریجین برای ساخت سطح‌نشین‌های ایالات متحده قرارداد بست و ایزاکمن قصد دارد هر دو شرکت در سال ۲۰۲۸ فضانوردان را روی ماه قرار دهند. بلو اوریجین از رویکردی مشابه چین استفاده خواهد کرد، به این صورت که سطح‌نشین بلو مون MK2 با موشک نیو گلن پرتاب می‌شود و به تنهایی به مدار ماه می‌رود. فضاپیمای اوریون ناسا با چهار فضانورد به طور جداگانه با موشک سیستم پرتاب فضایی ناسا پرتاب می‌شود و در مدار ماه به سطح‌نشین متصل می‌شود. در مقابل، استارشیپ اسپیس‌ایکس در مدار زمین به اوریون متصل می‌شود و اوریون را به مدار ماه هل می‌دهد. در هر دو مورد، دو فضانورد برای سفر به سطح و بازگشت وارد سطح‌نشین‌ها می‌شوند و با اوریون به زمین بازمی‌گردند.

چندین کشور، از جمله چین، کاوشگرهای رباتیک را بر سطح ماه فرود آورده‌اند، اما تنها ایالات متحده انسان‌هایی را به آنجا اعزام کرده است.

ایالات متحده در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹، زمانی که نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در «دریای آسایش» فرود آمدند، در رقابت فضایی برای رسیدن به ماه بر اتحاد جماهیر شوروی پیروز شد. در طول سه سال پس از آن، پنج گروه دیگر از فضانوردان آمریکایی نیز بر سطح ماه فرود آمدند که این روند با مأموریت «آپولو ۱۷» در دسامبر ۱۹۷۲ به پایان رسید.

چهار پرواز آزمایشی سرنشین‌دار پیش از فرودهای ماه انجام شد: آپولو ۷ یک پرواز آزمایشی مداری زمین کپسول آپولو بود، آپولو ۸ بدون فرودگر به دور ماه چرخید، آپولو ۹ جدا شدن و اتصال مجدد با فرودگر را در مدار زمین آزمایش کرد و آپولو ۱۰ جدا شدن و اتصال مجدد با فرودگر را در مدار ماه در حین پرواز بسیار نزدیک به سطح آزمایش کرد.

دو پرواز آزمایشی سرنشین‌دار پیش از اولین فرودهای آرتمیس انجام خواهد شد: آرتمیس ۲ پیش از این چهار فضانورد را در ماه آوریل به دور ماه فرستاد و آرتمیس ۳ یک ماموریت مداری زمین مشابه آپولو ۹ است که برای آزمایش ملاقات و اتصال بین اوریون و دو فرودگر در سال آینده انجام می‌شود.

ظاهراً چین بر اساس اسلاید وانگ، آزمایش‌های سرنشین‌دار مشابهی را برنامه‌ریزی نمی‌کند.