فریاد «حیا کن، رها کن» در آزادی؛ تارتار، از ادعای «نیمکت پرسپولیس حقم است» تا آوار تصمیمات خودش! | ۱۲ هفته گذشت، پرمهره‌ترین تیم لیگ هنوز بی‌برنامه است؟
پرسپولیس دوباره در تهران شکست خورد؛ دومین باخت متوالی سرخ‌پوشان در پایتخت که علاوه بر از دست رفتن صدر جدول، موج تازه‌ای از اعتراض‌ها علیه مهدی تارتار را به راه انداخت. شعارهای «حیا کن، رها کن» در ورزشگاه شنیده شد و انتقاد هواداران از سرمربی تیم به اوج رسید. حالا دیگر مسئله فقط یک شکست یا از دست رفتن چند امتیاز نیست؛ اعتماد بخشی از هواداران به تارتار از بین رفته و نمایش‌های اخیر پرسپولیس امید چندانی برای ادامه فصل باقی نگذاشته است.
به گزارش اینتیتر به نقل از دیداقتصادی، واقعیت این است که پرسپولیس در ۱۲ هفته گذشته نه به ثبات فنی رسیده، نه ترکیب اصلی خود را پیدا کرده و نه توانسته انتظاراتی را که پیش از شروع فصل ایجاد شده بود برآورده کند. تیمی که از نظر مهره یکی از بهترین تیم‌های لیگ محسوب می‌شود، در زمین مسابقه نمایش‌هایی دور از انتظار دارد. سرخ‌پوشان هنوز نتوانسته‌اند هیچ‌کدام از تیم‌های بالای جدول را شکست دهند و بیشتر امتیازات خود را مقابل تیم‌های ضعیف‌تر و پایین جدول به دست آورده‌اند. حتی همین تیم‌ها هم در هفته‌های اخیر برای پرسپولیس دردسرساز شده‌اند.
«حیا کن، رها کن»؛ هواداران دیگر تارتار را نمی‌خواهند!
شکست مقابل فجر سپاسی فقط از دست رفتن سه امتیاز و صدر جدول نبود؛ این نتیجه خشم هواداران پرسپولیس را هم به نقطه جوش رساند. سکوها که در هفته‌های اخیر نسبت به عملکرد تیم و تصمیمات مهدی تارتار انتقادهای زیادی داشتند، این بار با شعار «حیا کن، رها کن» اعتراض خود را به شکل علنی نشان دادند. اتفاقی که به‌خوبی از کاهش اعتماد هواداران به سرمربی سرخ‌پوشان حکایت دارد. پرسپولیس نه‌تنها نتیجه نمی‌گیرد، بلکه در هفته‌های اخیر نمایش‌هایی ارائه داده که امیدواری به آینده تیم را هم از بین برده است. حالا دیگر مسئله فقط یک شکست یا چند امتیاز از دست‌رفته نیست؛ بخش قابل‌توجهی از هواداران از ادامه این مسیر ناامید شده‌اند و تارتار باید پاسخ روشنی برای این حجم از اعتراض و نارضایتی داشته باشد.
سال‌ها انتظار برای این نیمکت؛ پرسپولیس حق تو نبود!
مهدی تارتار سال‌ها منتظر نشستن روی نیمکت پرسپولیس بود. او بارها از علاقه‌اش به این تیم صحبت کرده و حتی اعتقاد داشت با توجه به سال‌ها مربیگری و تجربه‌ای که به دست آورده، شایسته دریافت پیشنهاد از پرسپولیس است. حالا این فرصت سرانجام در اختیارش قرار گرفته، اما عملکرد او تا اینجای فصل به شکلی بوده که بسیاری را نسبت به این انتخاب پشیمان کرده است.
تارتار زمانی که هدایت پرسپولیس را پذیرفت، می‌دانست قرار است در چه تیمی کار کند. پرسپولیس یک باشگاه معمولی نیست که بتوان با نتایج متوسط و نمایش‌های ضعیف از کنار انتقادات عبور کرد. اینجا هواداران انتظار قهرمانی دارند و حتی پیروزی‌های بدون کیفیت هم همیشه نمی‌توانند رضایت آن‌ها را جلب کنند. با این حال، سرمربی سرخ‌ها نه‌تنها نتوانسته تیمی در اندازه انتظارات هواداران بسازد، بلکه با برخی تصمیمات عجیب خود، شرایط را دشوارتر هم کرده است.
از اسکوچیچ تا تارتار؛ پرسپولیس چرا به این انتخاب رسید؟
یکی از نکات مهم درباره انتخاب سرمربی پرسپولیس به اتفاقات تابستان برمی‌گردد. قرار بود دراگان اسکوچیچ پس از جدایی اوسمار هدایت سرخ‌پوشان را برعهده بگیرد، اما در چرخشی عجیب، شرایط تغییر کرد. البته وضعیت خاص کشور و شرایط جنگی آن مقطع در این تصمیم‌گیری بی‌تأثیر نبود و در نهایت مدیران باشگاه به سراغ گزینه ایرانی رفتند و مهدی تارتار را انتخاب کردند.
حالا با گذشت ۱۲ هفته، این انتخاب بیش از هر زمان دیگری زیر سؤال رفته است. پرسپولیس در خانه مقابل فجر سپاسی و فولاد هم به مشکل می‌خورد و تارتار نتوانسته از امتیاز میزبانی برای عبور از چنین مسابقاتی استفاده کند. سؤال اصلی اینجاست که آیا تارتار توانایی هدایت تیمی با این حجم از ستاره و توقعات را دارد؟
چه چیزی برای تارتار کم بود؟
در بررسی ناکامی‌های پرسپولیس، یک نکته را نمی‌توان نادیده گرفت؛ پیمان حدادی و مجموعه مدیریتی باشگاه در تابستان تقریباً تمام تلاش خود را برای تقویت تیم انجام دادند. پرسپولیس یکی از بهترین نقل‌وانتقالات چند سال اخیر خود را پشت سر گذاشت و مدیران باشگاه برای جذب بازیکنان موردنظر سرمربی هزینه‌های قابل توجهی انجام دادند.
حتی برای دریافت رضایت‌نامه بازیکنان، به‌خصوص نفراتی که از گل‌گهر به پرسپولیس آمدند، میلیاردها تومان هزینه شد. بازیکنان موردنظر تارتار جذب شدند، نفراتی که سرمربی نمی‌خواست از فهرست کنار گذاشته شدند و در مجموع مدیریت باشگاه دست کادر فنی را برای ساختن تیم موردنظرش باز گذاشت.
ماجرا فقط به نقل‌وانتقالات هم محدود نبود. پرسپولیس تنها تیم لیگ برتری بود که اردوی خارجی برگزار کرد و امکانات مناسبی برای آماده‌سازی پیش از فصل در اختیار داشت. پیمان حدادی و مدیران باشگاه از نظر مالی و امکاناتی کم نگذاشتند تا تیم با بهترین شرایط ممکن وارد مسابقات شود.
به همین دلیل، امروز نمی‌توان مشکلات پرسپولیس را به گردن مدیریت انداخت. وقتی بازیکنان موردنظر سرمربی جذب شده‌اند، امکانات فراهم بوده و شرایط آماده‌سازی هم در اختیار تیم قرار گرفته، دیگر نوبت کادر فنی است که پاسخگوی عملکرد خود باشد. مدیریت پرسپولیس سرمایه‌گذاری کرد و حالا انتظار دارد نتیجه این هزینه‌ها را در زمین مسابقه ببیند؛ انتظاری کاملاً منطقی که تاکنون برآورده نشده است.
چند هزار میلیارد تومان هزینه برای خریدهای تارتار؛ اینجا گل گهر نیست!
تارتار برای حضور در پرسپولیس از حمایت قابل توجهی برخوردار شد. تعدادی از بازیکنان سابق او هم به این تیم اضافه شدند؛ اتفاقی که از همان ابتدا با انتقادهایی همراه بود. حالا همان بازیکنان نیز نتوانسته‌اند عملکرد قابل قبولی داشته باشند و بعضی از آن‌ها به‌جای تبدیل شدن به مهره‌های تأثیرگذار، خودشان به یکی از سوژه‌های انتقادی هواداران تبدیل شده‌اند.
نکته مهم‌تر اینکه مدیران پرسپولیس در بسیاری از موارد خواسته‌های سرمربی را اجرا کردند. هر بازیکنی که تارتار نخواست، از فهرست خارج شد و هر بازیکنی که درخواست جذبش را داشت، برای حضور در تیم اقدام شد. بنابراین نمی‌توان تمام مشکلات فعلی را به گردن کمبود امکانات یا بسته نشدن فهرست انداخت.
پرسپولیس از نظر تعداد و کیفیت بازیکنان یکی از پرمهره‌ترین تیم‌های لیگ است، اما نمایش‌های این تیم در زمین مسابقه با ترکیب و هزینه‌های انجام‌شده هیچ تناسبی ندارد. وقتی چنین فهرستی در اختیار یک سرمربی قرار می‌گیرد، حداقل انتظار این است که تیمش فوتبال قابل قبولی ارائه کند؛ اتفاقی که فعلاً خبری از آن نیست.
۱۲ هفته گذشت؛ آقای تارتار هنوز ترکیب اصلی‌ات را پیدا نکردی؟
یکی از عجیب‌ترین مشکلات پرسپولیس در فصل جاری، نرسیدن تارتار به یک ترکیب ثابت و مشخص است. با وجود گذشت ۱۲ هفته از مسابقات، هنوز نمی‌توان با اطمینان از ترکیب اصلی پرسپولیس صحبت کرد. تغییرات مداوم، جابه‌جایی بازیکنان در پست‌های مختلف و تصمیمات بعضاً غیرقابل پیش‌بینی سرمربی باعث شده تیم از ثبات لازم برخوردار نباشد.
تارتار در استفاده از ستاره‌های تیم هم با مشکلاتی مواجه شده است. پرسپولیس بازیکنان باکیفیت و باتجربه‌ای در اختیار دارد، اما سرمربی هنوز نتوانسته بهترین استفاده را از توانایی‌های آن‌ها ببرد. در برخی موارد حتی به نظر می‌رسد تارتار با تعدادی از ستاره‌های تیم وارد چالش شده و به‌جای مدیریت درست آن‌ها، شرایط را پیچیده‌تر کرده است.
تغییر پست بازیکنان و تصمیمات فنی عجیب نیز به این مشکلات اضافه شده است. وقتی تیمی با این همه بازیکن باکیفیت هنوز نمی‌تواند فوتبال قابل قبولی ارائه کند، طبیعتاً مسئولیت اصلی متوجه سرمربی و کادر فنی است.
رختکن پرستاره پرسپولیس از کنترل تارتار خارج شد
هدایت پرسپولیس فقط به انتخاب ترکیب و مسائل تاکتیکی خلاصه نمی‌شود. سرمربی این تیم باید توانایی مدیریت یک رختکن پرستاره را داشته باشد؛ رختکنی که بازیکنان ملی‌پوش، باتجربه و مدعی زیادی در آن حضور دارند و هرکدام انتظارات خاص خودشان را دارند. اما به نظر می‌رسد تارتار در این زمینه هم با چالش جدی مواجه شده است.
او نه‌تنها نتوانسته از تمام ظرفیت ستاره‌هایش استفاده کند، بلکه در مدیریت شرایط بازیکنان و ایجاد هماهنگی میان آن‌ها نیز با مشکل روبه‌رو شده است. تصمیمات متغیر، نیمکت‌نشینی‌های بحث‌برانگیز و تغییرات مداوم باعث شده برخی بازیکنان نتوانند جایگاه مشخصی در تیم پیدا کنند. سرمربی باید بتواند چنین شرایطی را مدیریت کند و اجازه ندهد نارضایتی‌ها و اختلاف‌نظرهای احتمالی به عملکرد تیم لطمه بزند.
تارتار سال‌ها در تیم‌هایی فعالیت کرده که شرایط و سطح توقعاتشان با پرسپولیس متفاوت بود. کار کردن با چند ستاره در یک تیم مدعی و پرهوادار، تجربه و توانایی مدیریتی متفاوتی می‌خواهد. او حالا در بزرگ‌ترین آزمون دوران مربیگری‌اش قرار گرفته، اما فعلاً نشانه‌های امیدوارکننده‌ای از توانایی‌اش در مدیریت چنین مجموعه‌ای دیده نمی‌شود. پرسپولیس به سرمربی‌ای نیاز دارد که هم تیم را از نظر فنی بسازد و هم بتواند رختکن را تحت کنترل داشته باشد؛ دو وظیفه‌ای که تارتار فعلاً در انجام آن‌ها با مشکل مواجه است.
هشدارهایی که نشنیدی؛ پرسپولیس دقیقاً از همان نقطه ضربه می‌خورد!
یکی از انتقادهای مهمی که از ابتدای تابستان مطرح می‌شد، نیاز پرسپولیس به جذب یک هافبک باکیفیت بود. بسیاری از کارشناسان و هواداران تأکید داشتند که این تیم برای رقابت در سطح قهرمانی به تقویت جدی خط میانی نیاز دارد، اما تارتار ظاهراً اعتقاد چندانی به این موضوع نداشت.
در نهایت به‌جای جذب یک هافبک باکیفیت و متفاوت، پورعلی و لطیفی‌فر به پرسپولیس اضافه شدند؛ دو بازیکنی که هر دو از شاگردان سابق تارتار بودند و از نظر سبک بازی نیز شباهت‌هایی به یکدیگر دارند. حالا یکی از نقاط ضعف جدی پرسپولیس دقیقاً در همین منطقه از زمین دیده می‌شود و تیم در بسیاری از مسابقات از نداشتن یک هافبک تأثیرگذار و بازی‌ساز ضربه می‌خورد.
این در حالی است که هشدارها از مدت‌ها قبل داده شده بود. تارتار می‌توانست با استفاده از فرصت نقل‌وانتقالات، این ضعف را برطرف کند، اما تصمیم دیگری گرفت و حالا پرسپولیس در یکی از مهم‌ترین خطوط زمین با مشکل مواجه است.
دستیار خارجی نمی‌خواستی؛ حالا با این کادر فنی ضعیف چه می‌کنی؟
موضوع دیگری که پیش از شروع فصل بارها به تارتار گوشزد شد، ضرورت تقویت کادر فنی بود. بسیاری معتقد بودند سرمربی پرسپولیس برای حضور در چنین تیم بزرگی به دستیاران باتجربه و حتی یک مربی خارجی نیاز دارد تا بتواند در مسائل فنی و تاکتیکی از کمک آن‌ها استفاده کند.
با این حال، تارتار ترجیح داد با همان دستیاران قبلی خود به کار ادامه دهد و اعتقاد داشت کادر فعلی برای هدایت پرسپولیس کافی است. حالا اما عملکرد تیم نشان می‌دهد کادر فنی نتوانسته کمک قابل توجهی به سرمربی کند و مشکلات فنی پرسپولیس همچنان پابرجاست.
البته مسئولیت اصلی تصمیمات فنی با سرمربی است، اما وقتی تیمی با این حجم از ستاره و انتظارات بالا نتوانسته به هماهنگی لازم برسد، کیفیت و توانایی کادر فنی هم به‌درستی زیر سؤال می‌رود. تارتار حاضر نشد از تجربه و دانش یک دستیار خارجی استفاده کند و حالا باید پاسخگوی انتخاب خودش باشد.
استقلال پنجره نداشت، تراکتور خوب بسته نشد، سپاهان مشکل مالی داشت؛ پرسپولیس با این همه ستاره چه کرد؟
شاید یکی از مهم‌ترین بخش‌های ناکامی فعلی پرسپولیس، شرایطی باشد که این تیم در ابتدای فصل در اختیار داشت. در تابستانی که استقلال با بسته بودن پنجره نقل‌وانتقالاتی مواجه بود، تراکتور نتوانست تیمی متناسب با انتظاراتش ببندد و سپاهان هم درگیر مشکلات مالی بود، پرسپولیس یکی از بهترین و پرهزینه‌ترین نقل‌وانتقالات چند سال اخیر خود را تجربه کرد.
مدیران باشگاه برای جذب بازیکنان موردنظر هزینه زیادی کردند و حتی شرایط اردویی مناسبی هم برای تیم فراهم شد. پرسپولیس تنها تیم لیگ برتری بود که اردوی خارجی برگزار کرد و از امکانات مناسبی برای آماده‌سازی پیش از فصل بهره برد.
به عبارت دیگر، تارتار از نظر امکانات، اردو، بازیکن و حمایت مدیریتی شرایطی در اختیار داشت که بسیاری از مربیان لیگ برتر آرزوی آن را دارند. با این وجود، حاصل این همه هزینه و امکانات، تیمی نبوده که بتواند حتی در تهران مقابل فجر سپاسی و فولاد به نتیجه برسد.
پرمهره‌ترین تیم لیگ، بی‌برنامه‌ترین مدعی!
هواداران پرسپولیس در شرایطی وارد این فصل شدند که تصور می‌کردند با توجه به وضعیت رقبا و خریدهای باشگاه، تیمشان شانس بسیار خوبی برای قهرمانی خواهد داشت. آن‌ها انتظار داشتند پرسپولیس از همان هفته‌های ابتدایی چهره یک مدعی واقعی را به نمایش بگذارد، اما اتفاقات اخیر کاملاً برخلاف این انتظار پیش رفته است.
حالا سومین شکست تارتار و از دست رفتن صدر جدول، زنگ خطر را به صدا درآورده است. مسئله فقط نتایج نیست؛ پرسپولیس در بسیاری از مسابقات فوتبال قانع‌کننده‌ای ارائه نمی‌دهد و نشانه‌ای از پیشرفت در عملکرد تیم دیده نمی‌شود.
سرخ‌پوشان هنوز هیچ تیم بالای جدولی را شکست نداده‌اند و در بازی‌هایی که باید قدرت و شخصیت یک مدعی قهرمانی را نشان می‌دادند، ناکام بوده‌اند. این در حالی است که رقبا هم شرایط ایده‌آلی نداشتند و پرسپولیس فرصت بسیار خوبی برای استفاده از وضعیت آن‌ها در اختیار داشت.
در چنین فصلی، هواداران فقط قهرمانی می‌خواهند و هر نتیجه‌ای غیر از آن را ناکامی می‌دانند. با توجه به هزینه‌ها، کیفیت بازیکنان و شرایطی که مدیریت باشگاه فراهم کرده، این انتظار چندان هم غیرمنطقی نیست.
تارتار سال‌ها برای رسیدن به نیمکت پرسپولیس تلاش کرد و بارها از شایستگی خود برای هدایت این تیم گفت. حالا که این فرصت بزرگ به او داده شده، باید پاسخگوی عملکردش باشد. نمی‌توان از یک طرف بهترین امکانات و بازیکنان را در اختیار داشت و از طرف دیگر با نمایش‌های ضعیف و نتایج دور از انتظار، صرفاً به دنبال توجیه شرایط بود.
شاید تارتار تصور می‌کرد رسیدن به نیمکت پرسپولیس پایان انتظار چندین‌ساله اوست، اما حالا با واقعیتی متفاوت روبه‌رو شده است؛ اینجا نه سابقه مربیگری در تیم‌های دیگر تضمین‌کننده موفقیت است و نه ادعاهای بزرگ می‌تواند جای خالی نتیجه و فوتبال خوب را پر کند. پرسپولیس تیمی نیست که هوادارانش برای همیشه منتظر بمانند تا سرمربی بالاخره ترکیب اصلی‌اش را پیدا کند یا تیمش به هماهنگی برسد.
آقای تارتار! شما سال‌ها منتظر این فرصت بودید، مدیریت باشگاه هم برایتان کم نگذاشت؛ حالا سؤال هواداران ساده است: این همه بازیکن، این همه هزینه و این همه امکانات، چرا هنوز خروجی‌اش یک پرسپولیس مدعی نیست؟
